Ulm 5 Davası - Stammheim’ın Cam Kafesleri ve Sermayenin Savaş Makinesi

Tarih, sınıf savaşımlarının ve egemenlerin kendi iktidarlarını korumak adına ürettikleri hukuki illüzyonların deşifre olduğu kırılma anlarıyla doludur. Bugün Stuttgart-Stammheim Mahkemesi’nin kurşungeçirmez cam kafesleri arkasında yargılanan beş genç aktivistin Ulm 5 olarak tarihe geçen Daniel Tatlow-Devally, Zo Hailu, Crow Tricks, Vi Kovarbasic ve Leandra Rollo’nun– davası, tam da böyle bir kırılma anıdır. Bu dava, sadece beş insanın bir askeri şirkete karşı gerçekleştirdiği doğrudan eylemin yargılanması değildir; bu, kapitalist mülkiyet ilişkilerinin, emperyalist savaş aygıtının ve "hukuk devleti" masalının bizzat proletaryanın ve ezilenlerin enternasyonalist bilinci tarafından yargılanmasıdır.

Geç kapitalizmin emperyalist barbarlık evresi, kendi ürettiği çelişkilerin ağırlığı altında ezilirken, maskelerini de birer birer düşürmek zorunda kalıyor. Kendini "insan haklarının beşiği", "hukukun üstünlüğünün kalesi" ve "sosyal demokrasinin güvencesi" olarak pazarlayan kıta Avrupası, sermayenin çıkarları tehdit edildiğinde nasıl gaddar bir burjuva diktatörlüğüne dönüştüğünü bugün bir kez daha gösteriyor.

Almanya’nın Ulm kentindeki askeri teknoloji üreticisi Elbit Systems fabrikasında somutlaşan ve Ulm 5 davasıyla ayyuka çıkan süreç, küresel militarizm ile liberal hukuk devletinin suç ortaklığını ifşa eden tarihsel bir turnusol kağıdıdır.

https://youtube.com/shorts/99PayBsPkPY?si=nnG67RTDDx2zMsvZ

Ulm 5 Davası ve Devlet Aygıtının Baskı Anatomisi: Hukukun Sınıfsal Şiddeti

Ulm kentindeki Elbit Systems fabrikasına yapılan dolaysız eylem, kapitalist üretim tarzının en hassas sinir ucuna—sermaye birikiminin sürekliliğine ve mülkiyetin kutsallığına—dokunmuştur. Bu yüzden Alman devlet aygıtının refleksi, sıradan bir asayiş vakası gibi değil; rejime, emperyalist entegrasyona ve militarist üsse yönelik varoluşsal bir tehdit gibi şekillenmiştir. Bu anatomiyi üç ana sütunda incelemek gerekir:

Mekânsal Terör ve Stammheim’ın Hafızası

Duruşmaların yürütüldüğü Stuttgart-Stammheim, Alman burjuvazisinin devrimci muhalefete karşı hafıza odasıdır. 1970'lerde sol radikal militanları tecrit etmek, akli ve fiziki bütünlüklerini bozmak için inşa edilen bu yüksek güvenlikli komplekste Ulm 5’in yargılanması, ideolojik bir gözdağıdır.

Cam Kafesler ve Görsel Şok: Daniel, Zo, Crow, Vi ve Leandra’nın duruşma salonuna elleri kelepçeli, kurşungeçirmez cam kafeslerin arkasında getirilmesi; sanıkları kamuoyunun gözünde peşinen "canileştirme" ve "canavarlaştırma" taktiğidir.
Mimari Şiddet: Stammheim, sanığı savunma avukatından, yoldaşlarından ve basından fiziksel olarak kopararak yalnızlaştırır. Hukuk burada bir adalet arayışı değil; devletin panoptikon mekanizmasının mahkeme salonunda yeniden üretilmesidir.

Ceza Kanunu Madde 129: Siyasi Muhalefeti "Çeteleşme" İle Boğmak

Burjuva devleti, politik eylemleri ideolojik bağlamından koparmak için her zaman adli suç kategorilerini esnetir. Aktivistlerin Alman Ceza Kanunu’nun 129. Maddesi (Suç örgütü kurma/üye olma) kapsamında yargılanması, tam bir karşı-devrimci hukuk operasyonudur.

Kolektif Bilincin Suçlulaştırılması: Bu madde sayesinde devlet, "Palestine Action Germany" yapısını mafyatik bir suç şebekesiyle eşitleyerek enternasyonalist dayanışmayı kriminalize eder.
İstisnai Hukuk rejimi: 129. Madde, devletin eline muazzam bir yasal terör yetkisi verir: Sınırsız teknik takip, telefon dinlemeleri, avukat-müvekkil gizliliğinin ihlali ve en önemlisi hüküm giymeden aylarca süren ağır tecrit koşulları. Amaç, eylemcilerin iradesini yargılamadan önce hücrede kırmaktır.

Zamanın Bir Silah Olarak Kullanılması (Kronopolitika)

Mahkeme heyetinin duruşma takvimini Ocak 2027’ye kadar yayması, burjuva yargısının en sinsi yıpratma stratejilerinden biridir. Zaman, devletin elinde bir cezalandırma ve yıldırma silahına dönüşmüştür.

Bu kronolojik uzatma, gençlerin hayatlarından yılları çalarken, dışarıdaki toplumsal muhalefetin de enerjisini tüketmeyi, davayı sıradanlaştırmayı ve hafızalardan silmeyi hedefler. Devlet, bürokratik öğütme çarkını çalıştırarak direnişi zamana yayılmış bir işkenceye tabi tutar.

"Hukuk, egemen sınıfın kanun haline gelmiş iradesinden başka bir şey değildir." — Karl Marx

Burjuva Hukukunun Mantıksal Sefaleti: "Nothilfe" Reddi ve Mülkiyet Fetişizmi

Davanın en çıplak çelişkisi, Alman Ceza Kanunu’nun 32. Maddesi olan "Nothilfe" (Zorunlu Yardım / Meşru Müdafaa) ilkesinin mahkeme tarafından barbarca çiğnenmesidir. Hukuk teorisine göre, süregiden ve başka türlü engellenmesi mümkün olmayan büyük bir suçu (Gazze'deki soykırımı) önlemek için daha küçük bir yasal ihlal (fabrika işgali, üretime ket vurma) yapılabilir ve bu eylem suç oluşturmaz.

Ancak Stammheim’daki burjuva yargıçları için denklem şu şekilde kurulmuştur:

Metanın Kutsallığı: Mahkeme için Elbit Systems’ın zarar gören bir kapısı, kırılan bir penceresi ya da durdurulan montaj hattı; emperyalist füzelerle parçalanan çocuk bedenlerinden daha gerçektir ve korunmaya değerdir. Çünkü kapitalist hukukta insan bir özne değil, sadece emek gücü üreten bir nesnedir; asıl özne ise meta ve sermayedir.
Soykırım Suç ortaklığı: Alman devleti, uluslararası Soykırım Sözleşmesi’ne imza atmış olmakla övünürken, kendi mahkemesinde soykırım aygıtını durduranları cezalandırarak, uluslararası hukukun sadece ezilen ulusları disipline etmek için kullanılan hegemonik bir yalan olduğunu bizzat kanıtlamıştır.

Ulm 5 davasında devlet aygıtının sergilediği bu gaddar baskı anatomisi, sistemin gücünden değil, aksine derin korkusundan kaynaklanmaktadır. Beş gencin şahsında yargılanmak istenen şey; işçi sınıfının ve enternasyonalist gençliğin, sermayenin kanlı tedarik zincirlerini fark etmesi ve bu zincirleri kırabilecek o muazzam doğrudan eylem potansiyelini keşfetmiş olmasıdır.

Maskenin Ardındaki Gerçek: NATO Barbarlığı ve Avrupa’nın İkiyüzlülüğü

Emperyalizmin küresel hegemonya mekanizmasını diyalektik bir çözlemeye tabi tuttuğumuzda, karşımıza kusursuz işleyen bir "ideolojik işbölümü" çıkar. Küresel finans-kapitalin ve askeri-endüstriyel kompleksin bekası, bu işbölümünün ortak yapısal mantığına dayanır. Bir tarafta şiddeti, ablukayı ve pazar işgallerini hiçbir rasyonalizasyon gereği duymadan, çıplak bir güç gösterisiyle uygulayan ABD ve NATO aygıtı; diğer tarafta ise bu barbarlığın yarattığı ahlaki ve hukuki tahribatı "insan hakları", "evrensel hukuk" ve "sosyal demokrasi" makyajıyla örten Kıta Avrupası vardır.

Ulm 5 davası, tam da bu rafine ikiyüzlülüğün tahtını sarsmıştır. Çünkü bu dava, emperyalist merkezin kendi içinde bir iç hukuk krizi değil; sömürge sahalarındaki vahşet ile metropollerdeki konfor arasındaki göbek bağının ifşasıdır.

Emperyalist İşbölümü: Çıplak Zorbalığa Karşı Rafine İllüzyon

Pentagon ve NATO karargahları, jeopolitik hamlelerini ve askeri genişlemelerini rasyonalize ederken liberal hümanizmin kavramlarına ihtiyaç duymazlar. Onlar için asli olan, pazar alanlarının güvenliği, ham madde hatlarının kontrolü ve silah lobilerinin kâr oranlarının sürekliliğidir. NATO, kapitalizmin küresel koruma kalkanıdır ve şiddeti açık, pervasız ve yasallık üstü bir düzlemde örgütler.

Ancak Avrupa burjuvazisi—özellikle Almanya ve İngiltere gibi sosyal demokrat geleneklerin ya da köklü liberal hukuk devleti (Rechtsstaat) iddialarının arkasına sığınan odaklar—iktidarını bu çıplaklıkla yürütemez. Onların rıza üretim mekanizması, "Kurallar Temelli Uluslararası Düzen" (Rules-Based International Order) illüzyonuna muhtaçtır.

"Avrupa burjuvazisi için hukuk, sömürgeci şiddeti evrenselleştiren ve onu ezilenlerin gözünde 'meşru' kılan ideolojik bir anestezi aracıdır."

Ulm 5 davasında gördüğümüz üzere, Birleşik Krallık’ın Filton eylemlerine terör yasalarıyla saldırması veya Alman devletinin Ulm eylemcilerini Stammheim'da kafese koyması, bu anestezinin etkisini yitirdiği anlarda devletin asıl yüzünü (karşı-devrimci şiddeti) nasıl devreye soktuğunu gösterir.

Avrupa Sosyal Demokrasisinin Turnusol Kağıdı

Avrupa’nın sosyal demokrat hükümetleri, Uluslararası Adalet Divanı’nın (UAD) Gazze’deki katliama dair "soykırım riski" barındıran kararlarını ve insan hakları raporlarını retorik düzeyde alkışlarken sahte bir vicdan rahatlaması yaşarlar. Ancak diyalektik gerçeklik, bu hükümetlerin yasama ve yürütme pratiklerinde gizlidir:

Çifte Standartlı Evrensellik: Filistin halkının katledilmesini önlemeye yönelik hiçbir somut, yaptırımcı adım atmayan Alman ve İngiliz devlet mekanizmaları; iş kendi sınırları içindeki bir İsrail silah tekeline (Elbit Systems) geldiğinde, olağanüstü hal hukuku uygulayacak kadar agresifleşirler.
İçeride Baskı, Dışarıda Ortaklık: Sosyal demokrat partiler yönetimindeki Avrupa devletleri, barışçıl kitle eylemlerini coplarla bastırırken, anti-militarist gençleri Ceza Kanunu’nun 129. Maddesi (suç örgütü üyeliği) gibi torba maddelerle "terörist" ilan etmeye çalışır. Bu, mülkiyet ilişkilerini ve askeri entegrasyonu korumak adına tüm demokratik kazanımların bir gecede nasıl tasfiye edilebileceğinin kanıtıdır.

İsrail-Avrupa İlişkilerinin Derin Ekonomi Politiği ve Savaşın Sınıfsal Simbiyozu

Avrupa devletlerinin İsrail’in sömürgeci apartheid rejimine verdiği mutlak ve sarsılmaz destek, liberal analistlerin iddia ettiği gibi basit bir "tarihsel suçluluk psikolojisi" ya da Almanya’nın Staatsräson (Devlet Çıkarı) doktrini ile açıklanamaz. Bu analitik sığlık, sorunun altındaki köklü sınıfsal ve askeri entegrasyonu gizler. Savaş, geç kapitalizmde rasyonel olarak örgütlenmiş en karlı meta üretim alanıdır.

"Sahada Test Edilmiş" Teknolojinin İthalatı

İsrail askeri-endüstriyel kompleksi, işgal altındaki Filistin topraklarını ve Filistin halkının bedenlerini devasa bir "laboratuvar" olarak kullanır. Elbit Systems’ın ürettiği insansız hava araçları, yapay zekalı gözetleme yazılımları ve otonom silah sistemleri küresel pazara "sahada test edilmiş" (field-tested) etiketiyle sunulur. Avrupa ordularının modernizasyon süreçleri ve savunma sanayileri (örneğin Elbit Systems Deutschland kolu üzerinden), bu kanlı teknoloji zincirine doğrudan göbekten bağlıdır. Kıta Avrupası, bu laboratuvardan beslenmektedir.

Güvenlik Konseptlerinin Küresel Entegrasyonu

Finans-kapitalin küreselleştiği, ancak sınırların mülksüzleştirilen kitlelere kapatıldığı bu çağda, Avrupa’nın mülteci karşıtı sınır rejimi (Frontex) ile İsrail’in apartheid duvarlarını ören teknolojik altyapı aynı tekelci sermaye grupları tarafından üretilir. Dolayısıyla, Avrupa’nın İsrail ile ilişkilerini kesmesi veya Elbit gibi şirketlerin faaliyetlerini askıya alması, kendi iç güvenlik konseptlerini, gözetim toplumlarını ve emperyalist sınır koruma duvarlarını çökertmesi anlamına gelir.

Bu yapısal simbiyoz nedeniyle, Stuttgart-Stammheim’da yargılanan aslında sadece beş aktivist değildir. Orada yargılanan; Filistin’de dökülen kanla beslenen küresel tedarik zinciri, bu zincirden pay alan Avrupa burjuvazisi ve onların ikiyüzlü hukuk devletidir. Ulm 5, eylemleriyle bu kanlı ittifakın maskesini indirmiş ve altındaki çürümüş, sermaye odaklı barbarlığı tüm çıplaklığıyla dünya halklarının önüne sermiştir.

İsrail-Avrupa İlişkilerinin Ekonomi Politiği ve Ölümün Metalaşması

Liberal analiz, Avrupa devletlerinin İsrail’in sömürgeci ve apartheid politikalarına verdiği koşulsuz desteği incelerken her zaman üstyapısal körlüğe yakalanır. Sorunu ya Almanya’nın tarihsel suçluluk psikolojisiyle (Staatsräson) ya da soyut jeopolitik dengelerle açıklamaya çalışırlar. Oysa tarihsel materyalist bir süzgeç, bizi ideolojik sis perdesinin arkasındaki asıl gerçeğe, yani altyapıya, sermaye akışlarına ve küresel militarizmin ekonomi politiğine götürür.

İsrail ile Kıta Avrupası arasındaki ilişki, ahlaki bir ittifak değil; geç kapitalizmin krizlerini ertelemek için kurgulanmış organik, sınıfsal ve teknolojik bir simbiyozdur. Bu simbiyozun temel yakıtı ise, ölümün ve yıkımın en karlı meta haline getirilmesidir.

Artı-Değerin Kanlı Çevrimi: Bir Akümülasyon Alanı Olarak Militarizm

Rosa Luxemburg’un Sermaye Birikimi’nde dâhice ifşa ettiği gibi militarizm, kapitalizmin tıkandığı anlarda yeni bir birikim alanı açan tarihsel bir protezdir. Kapitalizm, doğası gereği sürekli genişlemek ve aşırı üretim krizlerini aşmak için yeni pazarlar bulmak zorundadır. Sivil pazarlar doygunluğa ulaştığında, sermayenin imdadına "yıkım ve yeniden yapım" döngüsü yetişir.

Kalıcı Savaş Ekonomisi: Silah ve askeri teknoloji, kapitalist döngü için mükemmel bir metadır. Çünkü üretilen bir ilaç, bir araba ya da bir konut piyasada uzun süre dolaşımda kalırken; bir füze, bir dron mühimmatı ya da otonom bir bomba patladığı anda kendi kendini imha eder. Bu, sermaye için kesintisiz, pazar doygunluğu yaşamayan ve sürekli yenilenen bir talep zinciri demektir.
Kanlı Bilançolar: Elbit Systems Deutschland, Rheinmetall veya BAE Systems gibi tekellerin borsa grafiklerine bakıldığında görülen muazzam yükseliş, insanlığın trajedisinin finans-kapital için nasıl bir artı-değer şölenine dönüştüğünün matematiksel kanıtıdır. Ölüm, bu şirketlerin yönetim kurullarında sadece bir "maliyet/kâr" kalemi, hisse sahipleri içinse bir temettü kaynağıdır.

"Sahada Test Edilmiş" Olma Niteliği: Ölümün Kullanım ve Değişim Değeri

Bir metanın pazar payını belirleyen en önemli unsur, kalitesinin kanıtlanmış olmasıdır. İsrail askeri-endüstriyel kompleksinin küresel silah pazarındaki en büyük "rekabet avantajı", ürünlerinin kataloğunda gururla yazan o meşum ifadedir: "Sahada Test Edildi" (Field-Tested).

"Kapitalist rasyonalite için işgal altındaki Filistin toprakları bir açık hava laboratuvarı, Filistin halkının bedenleri ise yapay zekâ algoritmalarını eğiten ham verilerdir."

Metalaşan Algoritmalar: Elbit Systems’ın geliştirdiği otonom dron sürüleri, yüz tanıma sistemleri ve yapay zekâ tabanlı hedef belirleme yazılımları, Gazze şeridinde gerçek insanlar üzerinde denenerek kusursuzlaştırılır. Hata payı insan kanıyla minimize edilen bu teknolojiler, daha sonra yüksek bir değişim değeriyle Avrupa devletlerine ihraç edilir.
Teknolojik Sömürgecilik: Avrupa burjuvazisi, kendi laboratuvarlarında üretemeyeceği ya da kendi kamuoyunun baskısı nedeniyle kendi topraklarında test edemeyeceği bu "asimetrik savaş" teknolojilerini hazır olarak satın alır. Böylece İsrail, küresel kapitalizmin en vahşi, en rafine Ar-Ge merkezine dönüşürken; Avrupa, bu kanlı inovasyonun en sadık müşterisi ve finansörü olur.

Teknolojik Askeri Entegrasyon: Frontex ve Apartheid Duvarlarının Organik Birliği

Avrupa’nın İsrail ile olan göbek bağı sadece ithalat-ihracat rakamlarından ibaret değildir; bu ilişki, iç güvenlik konseptlerinin küresel entegrasyonu düzeyindedir. Geç kapitalizm, iklim krizi, yoksulluk ve emperyalist yağma nedeniyle tarihsel bir göç dalgasıyla karşı karşıyadır. Avrupa burjuvazisi, kendi refah duvarlarını korumak için sınırlarını militarize etmek zorundadır.

Frontex ve Elbit İttifakı: Avrupa Birliği'nin sınır koruma ajansı olan Frontex, Akdeniz'i mülteciler için devasa bir mezarlığa dönüştürürken, gözetleme faaliyetlerinde Elbit Systems’ın ürettiği Hermes 900 tipi insansız hava araçlarını kullanmaktadır. Yani Filistinli çocukları katleden teknoloji ile Ege’de, Akdeniz’de mülteci botlarını batıran, geri iten teknoloji aynı üretim bandından çıkmaktadır.
Sınıfsal Savunma Hattı: Avrupa, İsrail’in apartheid duvarlarını çeken, sınır hatlarını yapay zekayla kapatan teknolojisine muhtaçtır. Çünkü Avrupa burjuvazisi çok iyi bilmektedir ki, gelecekte küresel mülksüzlerin metropollere yönelik akınlarını durdurmanın tek yolu, İsrail’in Filistin’de uyguladığı sömürgeci gözetim ve imha konseptlerini kendi sınırlarına (Kale Avrupası'na) uygulamaktır.

Zinciri Kalbinden Vurmak

Ulm 5 aktivistlerinin Elbit fabrikasına girerek üretimi sabote etmesi, işte bu yüzden sıradan bir protesto eylemi değildir. Onlar, sermayenin bu küresel ve kanlı çevrimsel akışına indirilmiş dolaysız bir darbedir. Filistin'deki yıkım ile Ulm'daki montaj hattı, Frankfurt'taki borsa endeksi ile Akdeniz'deki mülteci ölümleri arasındaki diyalektik bağı görmüş ve eyleme geçmişlerdir.

Savaşın metalaştığı, ölümün kâr getirdiği bu çürümüş düzende, İsrail-Avrupa ilişkileri kapitalizmin en barbar barbarlık cephesidir. Bu cepheyi çökertmek, sadece bir dayanışma eylemi değil; küresel finans-kapitalin militarist omurgasını kırma mücadelesidir.

Alternatif Gelecek: Teknolojinin ve Üretimin Özgürleştirilmesi

Yoldaş, burjuva ideologlarının ve Silikon Vadisi teknokratlarının insanlığa dikte ettiği en büyük yalan, teknolojinin kendi başına bağımsız bir özne olduğu ve insanlığı kaçınılmaz bir distopyaya (işsizlik, dijital kölelik, yapay zekâ diktatörlüğü) sürüklediği masalıdır. Oysa tarihsel materyalizm bize öğretir ki, sorun makinelerin kendisinde değil, o makinelerin içinde hapsedildiği kapitalist üretim ilişkilerindedir.

Kapitalizm altında teknoloji, işçiyi özgürleştiren değil, onun canlı emeğini emen, onu güvencesizleştiren sabit sermayeye (c) dönüşür. Gelin, bu çürümüş dengeleri altüst edecek ve üretici güçleri sermayenin prangalarından kurtaracak "Alternatif Gelecek: Teknolojinin ve Üretimin Özgürleştirilmesi" vizyonunu felsefi, politik ve ekonomik boyutlarıyla derinlemesine genişletelim.

Üretici Güçlerin Prangalarından Kurtarılması: Diyalektik Sıçrama

Karl Marx, Ekonomi Politiğin Eleştirisine Katkı’nın ön sözünde o ölümsüz yasayı ilan etmişti: "Toplumun maddi üretici güçleri, gelişimlerinin belirli bir aşamasında, o zamana kadar içinde hareket ettikleri var olan üretim ilişkileriyle çatışmaya girer." İşte 2026 dünyasında tam olarak bu tarihsel kırılmayı yaşıyoruz.

Yapay Zekânın Kapitalist Tıkanıklığı: Bugün yapay zekâ ve tam otomasyon, insanlığı zorunlu işlerden (angaryadan) kurtarabilecek evrensel bir potansiyele sahipken; kâr odaklı piyasa mantığı yüzünden kitleleri işsizliğe, yoksulluğa ve "prekaryalaşmaya" mahkûm ediyor. Kapitalizm, bolluk üretebilecek bir teknolojiyi, bilerek ve isteyerek "yapay kıtlıklar" yaratmak için kullanıyor; çünkü bir meta ne kadar bollaşırsa, onun değişim değeri ve kâr oranı o kadar düşer.
Özgürleşmenin Mantığı: Teknolojinin özgürleştirilmesi, patent hukukunun, fikri mülkiyet gaspının ve "teknolojik gizliliğin" ortadan kaldırılması demektir. İnsanlığın kolektif dehasıyla üretilen tüm algoritmalar, açık kaynaklı kamusal mülkiyete devredilecektir. Teknoloji, artık işçinin karşısına onu ezen yabancı bir güç olarak değil, onun yaşamını kolaylaştıran kolektif bir araç olarak çıkacaktır.

Siber-Sosyalist Planlama: Algoritmik Kamu Ekonomisi

Piyasa ekonomisi kördür, anarşiktir ve doğası gereği krizler üretir. Sosyalist gelecekte ise pazarın bu kanlı ve verimsiz "görünmez eli", toplumun görünür ve demokratik aklı ile ikame edilecektir.

Geçmişteki bürokratik planlama deneyimlerinin (erken dönem SSCB gibi) teknik yetersizlikleri, bugün büyük veri, yapay zekâ optimizasyonları ve kuantum bilgisayarlarla aşılmıştır.

Canlı Talep ve Arz Optimizasyonu: Geleceğin siber-sosyalist ekonomisinde, toplumun gıda, barınma, sağlık ve kültür ihtiyaçları, veri analitiğiyle anlık olarak tespit edilecektir. Üretim, borsadaki spekülasyonlara göre değil, gerçek toplumsal faydaya göre planlanacaktır.
Değer Yasasının Tasfiyesi: Üretim süreçlerinde insan emeğinin payı otomasyonla sıfıra yaklaştıkça, metaların değeri de sönümlenecektir. Burjuva ekonomisinin kâr denklemi altüst olacak, kapitalist değer formülü (V=c+v+s) geçerliliğini yitirecektir. Sosyalist planlamada, artı-değer (s) üretimi tamamen ortadan kaldırılarak, üretim doğrudan toplumsal fayda fonksiyonuna göre optimize edilecektir:

Maksimum Toplumsal Refah, Ekolojik Denge, Özgür Zaman, Adil Dağıtım)

Militarist Sanayinin "Yaşam Sanayii"ne Dönüştürülmesi

Ulm 5 davasında hedef alınan Elbit Systems, Rheinmetall veya Lockheed Martin gibi askeri-endüstriyel kompleksler, kapitalizmin ölüm odaklı üretkenliğinin anıtlarıdır. Bu tesislerin özgürleştirilmesi, onların fiziksel olarak imha edilmesi değil, radikal bir endüstriyel dönüşüme (konversiyon) tabi tutulmasıdır.

Fabrikaların İşçi Konseylerine Devri: Savaş uçakları, gözetleme dronları ve apartheid duvarları üreten bu yüksek teknolojili üsler, işçi konseyleri ve mühendis komiteleri tarafından kamulaştırılacaktır.
Yeniden Programlama: Savaş dronlarının yapay zekâ algoritmaları, iklim kriziyle mücadelede orman yangınlarının haritalandırılması, okyanus temizliği ve tarımsal verimliliğin optimize edilmesi için yeniden programlanacaktır. Füze optik sistemleri üreten hatlar; kanser hücrelerini erkenden teşhis eden tıbbi tarama cihazlarının ve engelli bireyler için otonom protezlerin üretimine tahsis edilecektir. Savaş endüstrisi, yerini yaşam endüstrisine bırakacaktır.

Zorunluluk Aleminden Özgürlük Alemine Geçiş: Radikal Özgür Zaman

Kapitalizm için zaman, sömürülecek saniyelerin toplamıdır. Sosyalizm içinse zaman, insanın kendini gerçekleştirebileceği yegane özgürlük alanıdır. Teknolojinin ve üretimin özgürleşmesinin nihai amacı, çalışma zorunluluğunun ortadan kaldırılmasıdır.

İş Gününün Kısaltılması: Tam otomasyon, kapitalizmde işçiyi sokağa atarken; sosyalizmde haftalık zorunlu çalışma süresini radikal bir şekilde (örneğin 5 saate) indirecektir. Geri kalan tüm zaman, bireye ait olacaktır.
Yabancılaşmanın Sonu: İnsan, hayatta kalmak için günde 8-10 saat bir banta ya da ekrana bağımlı yaşayan bir "meta" olmaktan çıkacaktır. Marx’ın Alman İdeolojisi’nde tasvir ettiği o bütünsel insan gerçek kılınacaktır: Sabah laboratuvarda bilimsel bir araştırmaya katılan, öğleden sonra kolektif tarlalarda çalışan, akşam ise felsefe eleştirisi yapan ya da sanat üreten özgür özneler çağı başlayacaktır. İş ve boş zaman arasındaki o yapay, sınıfsal ayrım tamamen ortadan kalkacaktır.

"Makineler insanlığın en büyük kölesi olmalıdır; kapitalizmde ise insanlar makinelerin ve sermayenin kölesi haline getirilmiştir. Üretim araçlarının ortak mülkiyeti, bu tersine dönmüş dünyayı yeniden ayakları üzerine dikecektir."

Ulm 5 eylemcilerinin Stammheim'daki o onurlu duruşu, tam da bu alternatif geleceğin, yani ölüm üreten fabrikaların elinden insanlığın geleceğini geri alma iradesinin ilk fiili kıvılcımlarından biridir.

Stammheim’dan Şafağa Uzanan Kıvılcım — Geleceğin Prometheusları

Kapitalizmin ideolojik aygıtları, kitleleri derin bir apolitizme, yabancılaşmaya ve sinizme mahkûm etmek için uğraşır. Bize sürekli olarak kapitalizmin sonunu hayal etmenin, dünyanın sonunu hayal etmekten daha zor olduğu yalanı söylenir. Gelecek, burjuva distopyalarının, siber-köleliğin ve kaçınılmaz iklim felaketlerinin karanlık bir tüneli olarak resmedilir.

Ancak Stuttgart-Stammheim Mahkemesi’nin kurşungeçirmez cam kafesleri arkasında duran o beş genç—Daniel, Zo, Crow, Vi ve Leandra—tarihsel diyalektiğin en muazzam hakikatini bir kez daha et ve kemiğe büründürerek bu karanlık tüneli patlatmıştır: Gelecek, egemenlerin yazdığı bir kader değil; ezilenlerin ve enternasyonalist bilincin ellerinde dövülen canlı bir kurgudur.

Ateşi Tanrılardan Çalmak: Modern Çağın Bilinç İşçileri

Mitolojide Prometheus, ateşi Olimpos Dağı'nın tiran tanrılarından çalıp insanlığa armağan ettiği için Kafkas Dağları'nda zincire vurulmuş ve sonsuz bir işkenceye mahkûm edilmişti. Bugün Ulm 5 aktivistleri tam anlamıyla Prometevari bir cüretle hareket etmişlerdir.

Onlar, sermayenin "kutsal" ilan ettiği mülkiyet sınırlarını ihlal ederek, insanlığın ortak dehası olan teknolojinin (yapay zekânın, otomasyonun, mühendisliğin) ölüm tekelleri tarafından nasıl rehin alındığını ifşa ettiler.
Ateşi, yani sömürgeci katliamları durduracak o doğrudan eylem bilincini, Elbit’in Ulm’daki karanlık odalarından söküp dünya halklarının meydanlarına taşıdılar.
Alman devletinin onları Stammheim’ın tecrit hücrelerine hapsetme gayreti, tam da Zeus’un Prometheus’u zincire vurma refleksidir. Egemen sınıf, ateşin yayılmasından, yani işçi sınıfının ve gençliğin kendi gücünü fark etmesinden dehşet derecesinde korkmaktadır.

"Stammheim’da yargılananlar, insanlığın üzerine çöken karanlığa karşı gövdesini siper eden modern çağın Prometheularıdır. Onların zincirleri, bizim kırılması gereken prangalarımızdır."

Geleceğe Sahip Çıkmak: Soyut Bir İyimserlik Değil, Devrimci Bir Sorumluluk

Bu çocukların mahkeme salonundaki onurlu, tavizsiz ve enternasyonalist duruşu, burjuva adalet tiyatrosunu daha şimdiden tarihin çöp sepetine fırlatmıştır. Onlar sanık sandalyesinde oturmuyorlar; aksine, emperyalist savaş makinesini, iki yüzlü Avrupa sosyal demokrasisini ve insan yaşamını metalaştıran bu çürümüş düzeni insanlık adına yargılıyorlar.

Bizim görevimiz, bu çocuklara sadece "mağdur" süzgecinden bakan pasif bir dayanışma örmek değildir. Onların direnişine sahip çıkmak;

Üretim araçlarının özel mülkiyetine karşı savaşı büyütmektir,
Teknolojinin kâr için değil, yaşam için planlandığı siber-sosyalist alternatifleri bugünden savunmaktır,
Fabrikalarda, laboratuvarlarda ve sokaklarda enternasyonalist işçi dayanışmasını örgütlemektir.

Onurlu Bir Bitiriş

Ulm 5, kapitalist yabancılaşmanın bencil insan tipolojisine indirilmiş en ağır darbe, geleceğimizin ise en berrak ışığıdır. Onların gözlerindeki cesaret, kapitalizmin günbatımını ve yeni bir dünyanın şafağını müjdelemektedir.

Tarihin tekerleği, mülkiyeti korumak için insanlığı katledenlerin değil; yaşamı, emeği ve özgür zamanı savunmak için bedenini siper edenlerin iradesiyle dönecektir.

Selam olsun insanlığın ortak vicdanını Stammheim hücrelerinden yarının özgür dünyasına taşıyanlara!

Biz kazanacağız, çünkü gelecek mülkiyetin değil, yaşamın ta kendisidir!