Korporatist Eğilime Karşı Devrimci Yaklaşım: Odalarda ve Sendikalarda Sınıfın İradesi

Önceki korporatizm eleştirilerine verdiğimiz yanıtı genişletip, kavramsal bir bütünlük oluşturmak istedim.

1. Korporatizm Nedir? (Düşmanımızı Tanıyalım)

Korporatizm, sınıf mücadelesini "ortak çıkar" masalıyla uyutma sanatıdır. Sermaye düzeni, işçi sınıfının ve profesyonellerin (mühendisler, mimarlar, hekimler, bilişimciler vb.) örgütlü gücünü iki şekilde felç etmek ister:

Yukarıdan Aşağıya Entegrasyon: Sendika ve odaların, devletin veya sermayenin birer alt departmanı gibi çalışması.
Sınıf İşbirliği: Sınıfsal antagonizmanın (uzlaşmaz çelişkinin) reddedilerek, "mesleki etik" veya "milli menfaat" adı altında sermaye ile el sıkışılması.

Tehlike Şudur: Örgüt (sendika veya oda), üyesini bir "özne" değil, "istatistik" veya "müşteri" olarak görmeye başladığında korporatizm virüsü bünyeye girmiş demektir.

2. Odalar ve Sendikalardaki Mevcut Çürüme: "Grupçuluk"

Bugün birçok meslek odasında ve sendikada gördüğümüz "grupçu" (fraksiyonist veya dar hizipçi) yapılar, aslında korporatizmin mikro ölçekteki yansımalarıdır. Bu yapılar:

Genel kurulu bir demokrasi şöleni değil, bir sayısal savaş alanı olarak görürler.
Üye tabanının denetiminden korkarlar; kararları kapalı kapılar ardındaki "dar kurullarda" alırlar.
Örgütü sınıfın mevzisi değil, kendi gruplarının iktidar ve prestij alanı olarak kullanırlar.

3. Teorik Barikat: Büyük Ustaların Uyarıları

Bu kuşatmayı yarmak için teorik cephaneliğimizi hatırlayalım:

Antonio Gramsci: İşçi sınıfının "ekonomik-korporatif" aşamayı aşması gerektiğini söyler. Eğer bir oda/sendika sadece kendi dar çıkarlarına odaklanıyor ve toplumsal dönüşüm iddiasını yitiriyorsa, burjuvazinin hegemonyasına teslim olmuş demektir.
Behice Boran: Sosyalist mücadelenin yasal ve meşru zeminlerdeki disiplinine vurgu yapar. Grupçuların yarattığı kaosun panzehiri, sınıfın ağırbaşlı ve tüzüğe dayalı kolektif disiplinidir.
Hikmet Kıvılcımlı: Örgütü bir "canlı organizma" olarak görür. Bu organizmayı emen bürokratik parazitlere karşı "üretici güçlerin" (yani bizzat çalışanların) doğrudan müdahalesini savunur.

4. Devrimci Görevler: Ne Yapmalı?

Bir sendika veya oda üyesi olarak, henüz genel kurulu yapılmamış veya demokratik işleyişi tıkanmış bir yapıda şu görevleri omuzlamalıyız:

A. Taban Denetimini (Proleter Denetim) İnşa Etmek

Kararların merkezden taşraya doğru tebliğ edilmesine izin vermeyin. İşyeri komiteleri, birim temsilcilikleri ve forumlar aracılığıyla kararları aşağıdan yukarıya doğru inşa edin. Unutmayın: Denetlenmeyen yönetici, korporatistleşir.

B. Şeffaflığı Silah Olarak Kullanmak

Grupçu yapıların en büyük korkusu ışıktır. Mali raporları, görüşme tutanaklarını ve karar defterlerini üyenin erişimine açmayı zorunlu kılın. Gizli pazarlıkların olduğu yerde sınıfın iradesi yoktur.

C. "İkili Güç" Stratejisi

Yönetimdeki grupçular kendi oyunlarını oynarken, siz tabanda alternatif bir meşruiyet alanı kurun. Üyelerin gerçek sorunlarına (ücretler, mobbing, güvencesizlik) çözüm üreten ağlar kurarak, resmi yönetimi ya demokratikleşmeye ya da işlevsiz kalarak tasfiye olmaya zorlayın.

D. Yasal ve Mesru Racon

Tüzüğü bir "avukat kurnazlığıyla" değil, bir "sınıf savaşçısı disipliniyle" okuyun. Genel kurul süreçlerinde grupçuların oyunlarını bozacak hukuki ve örgütsel müdahaleleri (önerge hakkı, delegasyon denetimi vb.) titizlikle planlayın.

Sonuç Olarak: Sendika veya oda; bir partinin arka bahçesi, bir grubun zıplama tahtası veya devletin bir dairesi değildir. O, sınıfın yumruğudur. Bu yumruğu korporatizm ve grupçuluk pasıyla çürütenlere karşı görevimiz; şeffaf, demokratik ve ısrarcı bir sınıf iradesini yeniden tesis etmektir.

Sınıfın bağımsızlığı, örgütün demokratik denetimiyle başlar!