Kokuşmuş Düzenin Anatomisi: Kapitalist Talan, AKP ve Çürüyen Üstyapı

Yoldaşlar, canım vatandaşlarım;

Bugün yeşil sahada milli takımın aldığı o ağır, o kırılgan yenilgi var ya… İşte o yenilgi ne tesadüftür ne de sadece bir spor şanssızlığıdır. Bugün stadyumlarda, televizyon ekranlarında gördüğünüz o ruhsuzluk, o sahadaki dökülüş; fabrikasından üniversitesine, mutfağından devlet dairesine kadar iliklerimize kadar batırıldığımız o büyük, o organize toplumsal çürümenin sahadaki aynasıdır! Biz boşuna demiyoruz: Altyapı çökerse, üstyapı kokuşur! Arkasına siyasi iktidarı almış, halkın ne hissettiğini zerre umursamayan, mülakat kapılarında gençlerin geleceği çalınırken Bodrum’daki villalarında keyif çatan, milyonluk primleri cebe indiren şımarık elitlerin bu düzeni, Türkiye’nin çöken fotoğrafıdır. Bir tarafta anasının vize parasını ödeyemediği halde onuruyla aslanlar gibi top oynayan halkın çocukları, diğer tarafta halkı küçümseyen, "trollerden korkuyoruz" diye sahada put gibi duranlar... İktidarın yarattığı bu liyakatsiz ve mafyatik düzende, ne sahada ne de kamuda dürüstçe hak edenin yeri kalmamıştır.

Gelin, bu çürümenin felsefi köklerine, sermayenin bu ülkeyi nasıl bir yağma alanına çevirdiğine hep birlikte, somut gerçeklerle bakalım.

Yağma Düzeni: Kamusal Varlıkların Tasfiyesi ve Kaçırılan Servetler

Kapitalizm, bu topraklara sadece sömürü getirmedi; AKP eliyle devlet aygıtını bir ganimet paylaşım merkezine dönüştürdü. Sokağa çıkın, etrafınıza bakın; babalarımızın, dedelerimizin vergileriyle, alın teriyle kurulan fabrikalar, limanlar, madenler nerede?

Yoldaşlar, canım vatandaşlarım, sokakta hakkı yenen, mutfağındaki yangınla her gün boğuşan onurlu halkım;

Burjuvazinin ve onun bu topraklardaki sadık yürütücüsü olan AKP hükümetinin kurduğu bu düzeni felsefi köklerine inerek parça parça deşifre etmek boynumuzun borcudur. Karl Marx, kapitalist sistemin özünü anlatırken "sermayenin sızmadığı, metalaştırmadığı hiçbir insani ve kamusal değer kalmayacaktır" der. İşte bugün Türkiye’de yaşadığımız tam olarak budur. Sermaye sınıfı, iktidarın bürokratik ve mafyatik aygıtlarıyla birleşerek bu ülkeyi barbarca bir ilkel birikim ve yağma alanına çevirmiştir.

Bu düzenin adı, sermayenin en vahşi, en liyakatsiz ve en organize asalaklığıdır! Burjuva devlet aygıtı, AKP iktidarı eliyle tarihinin en büyük kamusal tasfiye operasyonunu yürütmüştür. Cumhuriyet tarihi boyunca bu halkın vergileriyle, demiryollarında, maden ocaklarında, fabrikalarda dirsek çürüten işçilerin emeğiyle kurulan ne kadar müşterek varlığımız varsa, hepsi neoliberal küreselleşmenin ve yerli asalak sermayenin kâr hırsına kurban edilmiştir.

Kamusal Mülkiyetin Gaspı ve Neoliberal Talan

Kapitalizm, doğası gereği krizlerini aşmak için kamusal olanı gasp etmek zorundadır. Türkiye'de son yirmi yılda yapılan "özelleştirmeler", basit birer ekonomik hamle değil, düpedüz kamusal mülkiyetin organize gaspıdır. Telekom’dan kâğıt fabrikalarına, limanlardan şeker fabrikalarına kadar halkın ortak mülkü olan stratejik kaleler parçalandı.

Bu talan süreci, özellikle emperyalist sermaye çevrelerine ve Arap sermayesine peşkeş çekilen kamu malları ile taçlandırıldı. Kamusal üretim tasfiye edildikçe, Türkiye dış borç batağına saplandı; AKP öncesi 129 milyar dolar olan dış borç yükü bugün tam 576 milyar dolara fırladı. Bu borç, üretimi yok edilen, kendi topraklarında tarımı bitirilen halkın ve onun torunlarının sırtına yıkılmış sınıfsal bir prangadır.

Sınıf Karakteri Olarak Servet Transferi ve Londra Malikâneleri

Marx bize kapitalist devletin, egemen sınıfın ortak işlerini yöneten bir komiteden başka bir şey olmadığını öğretir. İktidarın yarattığı yandaş müteahhit çeteleri, kamu ihalelerini "adrese teslim" mülakat ve sadakat mekanizmalarıyla kaparken, bu halkın alın terini bütçeden hortumlamıştır.

Ancak yağma burada bitmiyor; bu topraklardan sülük gibi emilen milyarlarca dolar, dünya bankalarına kaçırılan servetler haline getirilmiştir. Halk asgari ücretle evine ekmek götüremezken, torunlarının bile geleceği ipotek altına alınırken, bu rant çeteleri servetlerini vergi cennetlerine aktarmış, Londra’daki lüks evlere, holding fonlarına ve gökdelenlere yatırmıştır. Bu, ulusal zenginliğin uluslararası finans kapitalin merkezlerine kaçırıldığı tarihsel bir ihanet ve sınıfsal bir transfer örgütlenmesidir.

Egemenliğin ve Onurun Metalaşması: Satılık Vatandaşlıklar

Kapitalizmin ahlaki ve politik düzensizliği öyle bir boyuta ulaşmıştır ki, artık paranın satın alamayacağı hiçbir kutsal değer bırakılmamıştır. Egemenliğin en somut belgesi olan vatandaşlık, para ile satılan bir meta haline getirilmiştir.

Üç beş yüz bin dolarlık gayrimenkul alan, ne idüğü belirsiz uluslararası mafya liderlerine, kara para aklayıcılarına ve oligarklara bu ülkenin pasaportu pazar tezgâhında peşkeş çekilmiştir. Toplumun ahlaki pusulasını çürüten bu hamleler, sokaklarımızı çete savaşlarının merkezine çevirirken, bu ülkenin kendi öz evlatları, üniversite mezunu parlak gençleri ise mülakat odalarında elenerek geleceksizliğe mahkûm edilmiştir.

Kurumsal Güvenin Çöküşü ve Politik Yozlaşma

Bu yağma düzeninin ayakta kalabilmesi için liyakatin yok edilmesi ve bürokrasinin tamamen partizanlaştırılması gerekiyordu. Uluslararası Şeffaflık Örgütü'nün verileri bu kokuşmuşluğu gizleyemiyor: Türkiye, yolsuzluk algı endeksinde kesintisiz bir düşüşle 124'üncü sıraya kadar gerilemiş, hukukun üstünlüğünde dünya listelerinin dibine demirlemiştir.

Devlet daireleri, sınav usulsüzlükleri ve "çalıyor ama yapıyor" masumlaştırmasıyla anomiye (normsuzluğa) sürüklenmiştir. Diyanet İşleri Başkanlığı çalışanlarının bile %79,1’inin kurum içinde torpil ve kayırmacılık olduğunu itiraf etmesi, egemen ideolojinin ve onun kurumlarının ahlaken nasıl bir "dibe vuruş" yaşadığının en somut kanıtıdır

Arap Sermayesine Peşkeş Çekilen Kamu Malları: Bu ülkenin en stratejik kurumları, haberleşme altyapıları, şeker fabrikaları, kâğıt fabrikaları "özelleştirme" adı altında yabancı sermayeye, özellikle de Arap sermayesine parça parça peşkeş çekildi. Halkın olanı, bir gecede uluslararası tekellerin ve yerli işbirlikçilerinin kâr hanesine yazdılar.
Dünya Bankalarına Kaçırılan Servetler ve Londra Villaları: Bu halktan vergilerle, zamlarla, doğmamış çocuğun borçlandırılmasıyla toplanan milyarlarca dolar nerede biliyor musunuz? Halk yoksulluk sınırının altında ezilirken, bir avuç komisyoncu ve yandaş müteahhit çetesi servetlerini dünya bankalarındaki gizli hesaplara aktardı. Bu ülkenin kaynakları yağmalandı, Londra’nın en lüks semtlerinde alınan malikânelere, gökdelenlere, holding fonlarına yatırıldı. Halkın geleceği, emperyalist merkezlerin pazarında eritildi.
Para ile Satılan Vatandaşlıklar: Kapitalist yozlaşmanın en utanç verici sahnelerinden biri de budur: Bu toprakların onuru, bu ülkenin vatandaşlığı pazar tezgâhına düşürüldü. Üç beş yüz bin dolarlık gayrimenkul alan, ne idüğü belirsiz uluslararası mafya liderlerine, kara para aklayıcılarına, oligarklara bu ülkenin pasaportu parayla satıldı. Sokaklarımız uyuşturucu çetelerinin hesaplaşma alanına dönerken, halkın çocuklarına sadece bu çürümenin bedelini ödemek kaldı.

Boğaziçi'nden Sahte Diplomalara: Eğitimin ve Geleceğin Kıyımı

Sermaye düzeni, nesnel bilgiye ve dürüst emeğe düşmandır; çünkü cahilleştirilmeyen bir toplumu sömürmek zordur. Türkiye’de son dönemde eğitim sistemine vurulan darbeler, tam da bu sınıfsal korkunun ürünüdür.

Kapitalist üretim ilişkilerinin tıkanma noktasına geldiği her kriz döneminde egemen sınıflar, kendi asalak varlıklarını sürdürebilmek adına toplumsal üstyapının en dinamik unsurlarına, yani bilime, üniversitelere ve gençliğe saldırırlar. Türkiye'de AKP hükümeti eliyle yürütülen ve Boğaziçi Üniversitesi’ne kayyum atanmasıyla sembolleşen kurumsal işgallerden, e-Devlet kapılarını yapısal bir çürümenin pazarı haline getiren sahte diploma skandallarına uzanan süreç, münferit birer beceriksizlik ya da basit birer güvenlik ihlali değildir. Bu süreç, devlet aygıtının tarafsız kamusal yarar ilkesini tamamen yitirerek, sadakat tabanlı bir yağma ve tahkim mekanizmasına dönüşmesinin doğal bir sonucudur.

Marx, Ekonomi Politiğin Eleştirisine Katkı’da üstyapı kurumlarının altyapıdaki mülkiyet ilişkileri tarafından nasıl şekillendirildiğini net bir şekilde ortaya koyar. Bugün yükseköğretim kurumlarının özerkliğine darbe vurulması, akademinin meritokratik değerlerden arındırılması ve niteliğin tasfiye edilmesi, sermayenin ucuz, güvencesiz ve itaatkâr bir işgücü ordusu yaratma stratejisiyle doğrudan bağlantılıdır. Nitelikli bilimsel üretimin ve eleştirel düşüncenin kalesi olan üniversitelerin içi bilinçli bir politik hamleyle boşaltılmıştır. Bunun yerine, plansızca açılan taşra üniversiteleri eliyle 25-34 yaş grubundaki yükseköğretim mezunu oranı dramatik bir şekilde %44,9’a fırlatılmıştır. Ancak bu niceliksel artış, kapitalist altyapının nitelikli istihdam yaratamaması nedeniyle devasa bir diplomalı işsizlik ordusu üretmiştir.

Peter Turchin’in kavramsallaştırdığı "elit aşırı üretimi" krizi, bu topraklarda tam bir gençlik kıyımına dönüşmüştür. Egemen sistem, milyonlarca gence diploma dağıtarak onlara sahte bir sınıf atlama illüzyonu sunmuş, ancak bu sürecin sonunda gençleri beklentilerinin çok altında, düşük ücretli ve vasıfsız işlere mahkûm etmiştir. Türkiye’de 15-29 yaş grubundaki gençlerin %26,7’sinin ne eğitimde ne istihdamda yer alarak "ev genci" konumuna itilmesi, bu sınıfsal planlamanın en somut trajedisidir.

Bu geleceksizlik ve daralan sınıfsal hareketlilik alanı, üstyapıda derin bir anomi (normsuzluk) ve ahlaki çürümeyi tetiklemiştir. Robert K. Merton’un Gerilim Teorisi’nde vurguladığı gibi; bir toplumda zenginlik, statü ve diploma gibi hedefler kutsanır ama bunlara ulaşmanın meşru ve adil yolları tıkanırsa, bireyler yasa dışı ve kestirme yöntemlere yönelir. İşte tam bu noktada patlak veren sahte diploma skandalları, dijital bir "hacker" vakası olmanın çok ötesinde, liyakat ilkesinin tamamen aşındığı bir sistemin anatomisidir. Toplumun %63’ünün "hayatta başarılı olmak için mutlaka bir torpilin, güçlü bir tanıdığın olması lazım" inancını paylaştığı, Diyanet personelinin bile kendi kurumunda %79,1 oranında kayırmacılık olduğunu itiraf ettiği bir düzende, diplomanın kendisi bir eğitim sürecinin nişanesi değil, sadece satın alınabilir ya da sahtesi üretilebilir bir "biçimsel kâğıt parçası" haline gelir.

Eğitimin bu şekilde niteliksizleştirilmesi ve sahteliğin kurumsallaşması, sadece gençliğin bugününü değil, ülkenin gelecekteki idari, teknik ve bilimsel kapasitesini de felç etmektedir. Meritokratik değerlerin yerini alan sadakat ve mülakat rejimi, en yetkin akılları sistemin dışına iterek ya kitlesel bir beyin göçüne yol açmakta ya da kalanları derin bir umutsuzluğa mahkûm etmektedir. Sahte diplomalarla, torpilli atamalarla tahkim edilen bu kokuşmuş üstyapı, kapitalizmin ve onun sadık yürütücüsü AKP iktidarının halkın geleceğinden çaldığı en büyük hırsızlıktır. Bu kıyım, burjuva muhalefetinin vaat ettiği mülakatları makyajlama sözleriyle veya sistem içi restorasyonlarla çözülemez; çözüm, bilimi ve eğitimi sermayenin boyunduruğundan kurtararak halkın ortak mülkiyetine ve liyakate dayalı sosyalist bir altyapıya kavuşturmaktan geçmektedir

Boğaziçi Üniversitesi ve Akademik Kıyım: Bu ülkenin gözbebeği olan, bilimin ve aydınlanmanın kalesi sayılan Boğaziçi Üniversitesi’ne yönelik saldırılar, kayyum rektör darbeleri rastgele değildir. Özgür düşünceden, demokratik üniversiteden korkuyorlar. Akademisyenleri kapı dışarı ederek, kampüsleri polis barikatlarıyla kuşatarak üniversiteleri bizzat kendi vasıfsız elitlerini yetiştirecekleri birer biat merkezine çevirmeye çalıştılar.
Organize Sahte Diploma Skandalı: Eğitimin kalitesini OECD ortalamasının altına indirdikleri yetmedi; diplomayı dahi bir sahtekarlık metası haline getirdiler. e-Devlet ve dijital sistemlerdeki yetkisiz erişimlerle üretilen binlerce sahte diploma skandalı, kurumsal çürümenin devletin kalbine sızdığının kanıtıdır. Ankara Sosyal Bilimler Vakfı’nın verilerine göre, bugün halkımızın %63’ü "hayatta başarılı olmak için mutlaka bir torpilin, güçlü bir tanıdığın olması lazım" acı gerçeğini kabul etmiş durumda. Dürüst çalışarak, dirsek çürüterek bir yere varılamayacağı algısını toplumun ruhuna bir hançer gibi sapladılar.
Mülakat Terörü ve Diyanet'in İtirafı: Sözlü sınavlardaki o subjektif, o adaletsiz kriterler, en nitelikli gençleri elerken yerlerine sadece rejime sadık kadroları yerleştirdi. Üstelik bunu din, iman, ahlak söylemlerinin arkasına saklanarak yaptılar. Ama mızrak çuvala sığmıyor; Diyanet-Sen’in bizzat kendi yaptığı araştırmada, Diyanet çalışanlarının %79,1’i kurum içinde torpil, iltimas ve kayırmacılık olduğunu itiraf etti. En kutsal değerleri pazarlayanlar, iş kadro dağıtmaya geldiğinde kul hakkını mülakat odalarında hiç çekinmeden yediler.

Altyapı Çöküyor, Çözümsüzlük Derinleşiyor!

Canım vatandaşım; AKP öncesi dış borcumuz 129 milyar dolarken bugün 576 milyar dolara dayandı. Bu borcu saraydakiler mi ödeyecek? Hayır, sen ödeyeceksin, senin çocukların, senin torunların ödeyecek! Eskiden bir emekli hayat boyu çalışıp primini ödediğinde 8 çeyrek altın alabiliyorken, bugün sefalet ücretiyle ancak 2 çeyrek altın alabiliyor. Hukukta dünya sıralamasında 55. sıradan 118. sıraya fırladık; yoksullukta dünya listelerinin en başlarına tırmandık.

Bu düzenin bize sunduğu şey planlı bir yoksullaştırma programı, organize bir geleceksizlik sarmalıdır! Karşımızda sadece teknik bir ekonomik kriz veya geçici bir yönetim zafiyeti yoktur. Karşımızda, sermayenin halkı mülksüzleştirerek büyüdüğü, devlet aygıtının ise bu mülksüzleştirmeyi mülakatlarla, baskıyla ve hileyle koruduğu yapısal bir çöküş vardır.

Borç Bataklığı ve Planlı Yoksullaştırma Ekonomisi

Kapitalist yağma mekanizması, arkasına siyasi iktidarı alarak bu toprakların tarihindeki en büyük borç ve gıda krizini tetiklemiştir.

Üretim ekonomisinden vazgeçilmesinin, tarımın tasfiye edilmesinin kaçınılmaz sonucu olarak, bugün tarihimizin en büyük gıda krizinin tam ortasındayız. Gıda fiyatlarındaki bu fahiş artışlar tesadüf ya da "piyasa koşulu" değildir; bu, geniş halk kitlelerini yoksullaştırarak bir avuç rantiye sınıfını zenginleştiren bilinçli ve planlı bir darbedir. Hakikat şudur: Ortada sadece bir yönetim krizi yok, özellikle ve sistematik olarak yoksullaştırılan milyonlar vardır!

Emeğin Gaspı ve Sosyal Güvencenin Tasfiyesi

Bu çürüyen altyapının faturasını en ağır ödeyenler, hayatı boyu çalışıp üreten emeklilerimiz ve işçilerimizdir. Geçmişte bir emekli, ömrünü üretime adayıp primini ödediğinde aldığı maaşla evine 8 çeyrek altın götürebiliyorken; bugün kapitalist sömürünün ve enflasyon canavarının pençesinde ancak 2 çeyrek altın alabilmektedir.

Sermaye sınıfı, işçinin geçmişteki kazanımlarını ve birikmiş emeğini enflasyon ve kur oyunlarıyla güpegündüz gasp etmektedir. İnsanlar hayat boyu sistemin çarkını döndürmüş, prim ödemiş ama karşılığında sefalete ve açlık sınırının altında bir yaşama mahkûm edilmiştir. İşte bu, artı-değer gaspının devlet eliyle yasallaştırılmış en vahşi biçimidir!

Diplomalı İşsizlik Ordusu ve "Elit Aşırı Üretimi"

Marksist literatürde kapitalizmin en büyük çelişkilerinden biri, yedek işsizler ordusu yaratarak emek gücünün değerini düşürmektir. AKP rejimi bu yasayı yükseköğretim üzerinden işletmiştir. Son yirmi yılda plansızca açılan, niteliği boşaltılan üniversitelerle birlikte 25-34 yaş grubundaki yükseköğretim mezunu oranı %13,5’lerden %44,9’a fırlamıştır.

Ancak neoliberal altyapının nitelikli istihdam yaratma kapasitesi olmadığı için, bu eğitimli kitle doğrudan sistemin dışına itilmiştir. Bugün OECD ortalamasının iki katını aşan bir facia ile karşı karşıya viz: Gençlerimizin %26,7’si ne eğitimde ne istihdamda (NEET) yer almaktadır. Toplumun "ev genci" dediği, odalarına hapsedilmiş, geleceksiz bırakılmış bu milyonlar, kapitalizmin yarattığı yapısal tıkanmanın en çıplak kurbanlarıdır. Peter Turchin’in kavramsallaştırdığı o yapısal kriz, yani sistemin absorbe edemediği eğitimli nüfusun yarattığı "elit aşırı üretimi" ve hayal kırıklığı, bu topraklarda kitlesel bir umutsuzluğa ve gençlerin yurt dışına kaçış dalgasına dönüşmektedir.

Kurumsal Anomi, Adaletsizlik ve Suç Patlaması

Altyapıdaki bu derin adaletsizlik, üstyapıdaki ahlaki ve hukuki tüm normları parçalamıştır. Türkiye, mülakat terörü, nepotizm ve yandaş kayırmacılığı yüzünden Yolsuzluk Algı Endeksi'nde 124'üncü sıraya gerilemiş, hukukta dünya sıralamasında 55. sıradan 118. sıraya kadar çakılmıştır. Adalete inancın bittiği yerde toplumsal doku çözülür.

Nitekim AKP öncesinde bu ülkenin hapishanelerinde 57 bin kişi varken, bugün bu sayı 436 bine fırlamıştır! Bu korkunç artışın ezici çoğunluğu siyasi değil, adi suçlardan yatan insanlardan oluşmaktadır. İşte bu sayı, geçim derdiyle, güvensizlikle, adaletsizlikle çürütülen ve cinnete sürüklenen bir toplumun en net, en acı fotoğrafıdır! İnsanlar meşru yollarla, dürüst emekle ve eğitimle bir yere varamayacağını anladığında, kurumsal güvensizlik algısı toplumun %63'ünü "başarı için torpil şart" inancına teslim ettiğinde, ahlaki pusula tamamen çökmüş demektir

25-34 yaş grubundaki yükseköğretim mezunu oranı %44,9’a fırladı ama iş yok, aş yok. Gençlerimizin %26,7’si ne eğitimde ne istihdamda; yani güvencesiz, geleceksiz birer "ev genci" olarak odalarına mahkûm edilmiş durumda. Kapitalizm ve liyakatsiz AKP rejimi, bu ülkenin insanına çürümekten, yoksullaşmaktan ve umutsuzluktan başka hiçbir şey vaat edemez!

Demokratik Yaklaşım ve Özgürleşmiş Geleceğin Toplumu

Ama yoldaşlar, canım kardeşlerim; başka bir dünya mümkün, başka bir Türkiye mümkün! Ve bu gelecek, burjuva siyasetinin kendi içindeki koltuk kavgalarıyla, mülakat sistemini makyajlayan sahte vaatlerle kurulamaz. Bizim kuracağımız gelecek; paranın, torpilin ve aristokratik şımarıklığın değil, halkın egemen olduğu özgürleşmiş bir sosyalist gelecektir!

Yoldaşlar, canım vatandaşlarım, sermayenin ve onun yerli işbirlikçisi AKP iktidarının mülksüzleştirdiği, mülakat odalarında geleceği çalınan ama onurunu asla teslim etmeyen asil halkım;

Bugüne kadar bu kokuşmuş düzenin altyapısını ve üstyapısını parça parça deşifre ettik. Neoliberal talanın halkın sırtına yıktığı 576 milyar dolarlık dış borç yükünü, plansızlıkla üretilen diplomalı işsizlik ordusunu ve Yolsuzluk Algı Endeksi'nde 124'üncü sıraya gerileyen kurumsal anomiyi felsefi kökleriyle ortaya koyduk. Ancak Marksizm, yalnızca karanlığı teşhir eden bir dogma değil; o karanlığı yırtıp atacak eylemin kılavuzudur. Marx’ın o ölümsüz sözünü unutmuyoruz: "Filozoflar dünyayı yalnızca çeşitli biçimlerde yorumladılar; oysa aslolan onu değiştirmektir."

Burjuva siyasetçileri ve rejimin aparatları, bize her seçim döneminde sahte bir "demokrasi" masalı anlatıyor. Onların demokrasisi, halkın her birkaç yılda bir kendisini sömürecek olan egemen sınıf kliklerinden birini seçmesinden ibarettir! Oysa liyakatsizliğin, torpilin ve yolsuzluğun kurumsallaştığı bir kapitalist düzende, sandık tek başına bir özgürleşme getiremez. Gerçek demokrasi, üreticilerin yönetime doğrudan katıldığı, emeğin kendi kaderini tayin ettiği sosyalist bir demokrasidir.

Burjuva Demokrasisinin İllüzyonu ve Kurumsal Yozlaşma

Kapitalist devlet, egemen sınıfın çıkarlarını koruyan bir baskı aygıtıdır. AKP iktidarı döneminde bu aygıt, liyakat ilkelerini tamamen tasfiye ederek bürokrasiyi bir akraba, hemşehri ve yandaş network’üne dönüştürmüştür. Kamu çalışanlarının kendi kurumlarında (hatta Diyanet gibi dini referanslı yapılarda bile) %79,1 oranında torpil ve kayırmacılık olduğunu itiraf ettiği bir düzende, devletin tarafsızlığından veya kamusal yarardan bahsetmek düpedüz aymazlıktır.

Mülakat mekanizmaları, yazılı sınavlarda birinci olan emekçi çocuklarını eleyip yerine sadakat belgeli asalakları yerleştirmek için kurulan sınıfsal bir barikattır. Bu barikat yıkılmadan, kamu personel yönetimindeki bu yozlaşma ortadan kalkmadan gerçek anlamda bir demokratikleşme yaşanamaz. Bizim savunacağımız demokratik yaklaşım, mülakat terörünü ve sözlü sınav adaletsizliğini istisnasız bir şekilde tarihin çöp sepetine atmayı gerektirir.

Sosyalist Meritokrasi: Emeğin ve Yeteneğin Kurtuluşu

Bizim inşa edeceğimiz özgürleşmiş geleceğin toplumunda, "liyakat" kavramı burjuvazinin anladığı anlamda bencil bir kariyerizm veya piyasaya kul köle olma becerisi değildir. Biz liyakati, toplumsal üretime ve ortak yaşama sunulan nitelikli katkı olarak yeniden tanımlıyoruz. Robert K. Merton’un Gerilim Teorisi’nde belirttiği gibi, meşru yollarla başarıya ulaşma imkânı yok edildiğinde toplum anomiye (normsuzluğa) sürüklenir. İnsanların %63'ünün "başarı için torpil şart" dediği bir toplum felç olmuştur.

Geleceğin özgür toplumunda, kamu kurumlarında işe alım ve terfi süreçleri tamamen şeffaf, nesnel ve objektif ölçme-değerlendirme yöntemlerine dayanacaktır. "Benim adamım" anlayışı, yerini kolektif üretimin en yetkin öznesine bırakacaktır. Yetenek ve eğitim, sermaye sahiplerinin kârını katlamak için değil, toplumun refahını ve kültürel seviyesini yükseltmek için seferber edilecektir. İşte bu, emeğin ve yeteneğin yabancılaşmadan kurtulduğu gerçek meritokratik düzendir.

Katılımcı ve Doğrudan Halk Egemenliği

Özgürleşmiş geleceğin toplumu, tepeden inme genelgelerle veya saray kararnameleriyle değil; mahallelerden, fabrikalardan, üniversitelerden ve işyerlerinden yükselen Halk Meclisleri eliyle yönetilecektir. Egemenlik, beş yılda bir oy veren pasif kitlelerin değil; her gün üretimi, hayatı ve geleceği örgütleyen halkın kendisinde olacaktır.

Geri çağırma ilkesi (imperative mandate) hayata geçirilecek; görevini kötüye kullanan, halkın çıkarına aykırı hareket eden veya yolsuzluğa bulaşan her yönetici, seçim dönemini beklemeden halk meclisleri tarafından derhal görevden alınabilecektir. Şeffaflık ve hesap verebilirlik, burjuva devletinin tozlu raflarında birer kelime oyunu olmaktan çıkıp, dijital altyapıların ve kolektif denetimin gücüyle gündelik yaşamın organik bir parçası haline gelecektir.

Yeni Bir Toplumsal Sözleşme ve Kolektif Etik Pusula

Toplumsal güven düzeyinin %14’lere kadar gerilediği, insanların birbirine potansiyel dolandırıcı gözüyle baktığı bu kokuşmuş kültürel iklim kapitalizmin eseridir. "Çalıyor ama yapıyor" veya "işini yürütüyor" gibi dili hafifleterek hırsızlığı normalleştiren yozlaşmış ideolojiyi söküp atacağız. Sahte diplomalarla, torpillerle makam gasp edenlerin, yani hak ve emek hırsızlarının yanına kâr kaldığı bu düzensizlik son bulacaktır.

İnşa edeceğimiz yeni toplumsal sözleşme; şeffaflık, hesap verebilirlik, dürüstlük ve dayanışma ilkeleri üzerine yükselecektir. Eğitim sistemi, piyasaya ucuz iş gücü ve "ev genci" üretmek için değil; sorgulayan, üreten, estetik ve bilimsel derinliğe sahip özgür bireyler yetiştirmek için kamulaştırılacaktır. Medyadan popüler kültüre kadar her alanda fırsatçılık ve köşe dönmecilik değil; dürüstlük, çalışkanlık ve kolektif başarı idealize edilecektir.

Yoldaşlar, canım kardeşlerim;

Burjuva düzeni bize çaresizliği ve bu kokuşmuşluğu kanıksatmayı dayatıyor. Sahnede prim pazarlığı yapan şımarık elitler, mülakat odalarında geleceği çalınan gencimizin umutsuzluğunu örtemez. Biz bu ülkeyi uluslararası mafya liderlerine pasaport satan, vatandaşlığı metalaştıran o asalak çetelerin elinden çekip alacağız.

Bu çöküş bir kader değildir; köklü ve sarsıcı bir toplumsal dönüşümün, sosyalist bir kuruluşun kapısındayız. Sahte diploma skandallarından mülakat yolsuzluklarına kadar yaşanan her bir kriz, bu düzene karşı biriken halk öfkesinin ve özeleştiri çağrısının somut işaretidir.

Biz varız, buradayız! Fabrikalarda, tarlalarda, mülakat kapılarında hakkı yenen milyonların örgütlü iradesiyle; eşit, dürüst, adil ve özgür bir Türkiye'yi mutlaka kuracağız!

Torpilsiz, Şeffaf ve Emeğe Dayalı Bir Düzen: Mülakat terörünü, torpil ağlarını, sahte diplomaları ve yakın çevre kayırmacılığını tamamen tarihin çöplüğüne gömeceğiz. Kamu alımlarında tek ölçüt nesnel liyakat, dürüst çalışma ve halka hizmet etme yetkinliği olacak.
Geri Alınan Halkın Varlıkları: Yabancı sermayeye peşkeş çekilen tüm kamu mallarını, limanları, fabrikaları tereddütsüz kamulaştıracağız; halkın olanı halka iade edeceğiz. Dünya bankalarına kaçırılan o servetlerin, Londra'daki malikânelerin hesabını adalet önünde soracağız!
Parasız Eğitim, Parasız Sağlık, Güvenceli Gelecek: Boğaziçi'nden en ücra köy okuluna kadar eğitimi ticari bir meta olmaktan çıkaracağız. Her gence güvenceli istihdam sağlayacak planlı bir ekonomik yapıyı hayata geçireceğiz. Gençliğimiz bu topraklardan kaçmayı değil, bu toprakları yeşertmeyi düşleyecek.

Eskinin o onurlu mahalle dayanışmasını, imece kültürünü alacağız; modern toplumun bilimiyle, teknolojisiyle harmanlayacağız. Ne yeşil sahaları şımarık elitlerin eline bırakacağız ne de devlet dairelerini sahtekarlara teslim edeceğiz. Kararları dar odalarda değil, halkın meclislerinde, işçi komitelerinde hep birlikte alacağız.

Kapitalizm insanlığa barbarlık ve çürüme getirir. Bizim vaadimiz ise dürüst, adil, eşit ve özgür bir dünyadır!

Başka bir dünyayı işçi sınıfının, hakkı yenen gençliğin ve onurlu halkımızın örgütlü gücüyle kuracağız!