İllüzyonlar Çağında Tarihsel Özne Olmak: "Örgütlenin!"

Sevgili yoldaşlar, merhaba.

Sermayenin parlak tatil broşürlerinde "yeryüzü cenneti" diye ambalajladığı Marmaris’in meydanında bugün omuz omuza dururken sadece bir mitingi takip etmedik; birbirimizin gözlerinde aynı öfkeyi, aynı kaygıyı ve en çok da aynı umudu gördük. Sera Kadıgil yoldaşın o meydanda seslendirdiği her bir cümle, burjuva medyasının pembe tüllerle örtmeye çalıştığı çıplak hakikati—memleketin içine itildiği derin sefaleti ve doğa katliamını—yüzümüze bir kez daha çarptı.

Sıcak bir Cumartesi gününü evinde, ekran başında ya da bireysel konfor alanında geçirmek varken o meydanı dolduran kitle; kitle iletişim araçlarının, sosyal medya yanılsamalarının ve yalnızlaştırıcı tükenmişlik hissinin bizlere dayattığı pasif uyuşukluğu yırtıp attı. Başkasının acısını kendi bağrında hissetmek, toplumun kanayan yaralarıyla dertlenmek ve bu gidişata hayır demek üzere bir araya gelmek, diyalektik bir sıçramanın ilk samimi kıvılcımıdır.

Marmaris’te ve tüm Ege’de tanık olduğumuz tablo, geçici bir idari hata ya da münferit bir doğa sevgisizliği değildir. Ege’nin ve güzelim Muğla coğrafyasının, geç kapitalizm çağında nasıl adım adım bir mülksüzleştirme ve yağma alanına dönüştürüldüğünün somut, materyalist kanıtıdır.

Tütünün Kırımından Zeytinin Katline: Ege Köylüsünün Mülksüzleştirilmesi

Muğla’da ve Ege’nin her bir köşesinde yaşanan toplumsal felaketi kavramak için süreci tarihsel kökleriyle ele almak zorundayız. Ege coğrafyası, on yıllardır planlı bir biçimde uygulanan tarımsızlaştırma politikalarına kurban edildi:

• Tütünün Tasfiyesi: İkinci Dünya Savaşı sonrasında emperyalist merkeze eklemlenen Türkiye kapitalizmi, IMF ve Dünya Bankası direktifleriyle Ege köylüsünün tarihsel güvencesi olan tütün üretimini kotalarla, çökertilen taban fiyatlarıyla ve TEKEL’in özelleştirilmesiyle kasten imha etti.

• Mülksüzleştirme: Tütününün, pamuğunun, zeytininin karşılığını alamayan Ege köylüsü; kendi toprağında hür üretici olma vasfını kaybetti. Dün kendi toprağında üretim yapanlar, bugün ya kentin ucuz işgücü ordusuna katıldı ya da turizm sektörünün güvencesiz, mevsimlik kölesi haline getirildi.

• Zeytinliklerin Hedefe Konulması: Zeytin, Ege’de sadece bir ağaç değil; gıda güvencesinin ve ekolojik dengenin omurgasıdır. "Kamu yararı" adı altında yapılan yönetmelik değişiklikleriyle zeytinliklerin maden ve kömür şirketlerine açılması, köylüyü toprağından söküp atma hırsının doğrudan bir uzantısıdır.

Akbelen’den Sinpaş’a: Mülksüzleştirme Yoluyla Birikim

Muğla denilince akla gelen en ağır sınıfsal ve ekolojik suç dosyası, Yatağan, Yeniköy ve Kemerköy termik santrallerinin özelleştirilmesi ve bu santralleri beslemek adına yürütülen doğa katliamıdır.

Eski Cumhuriyet döneminde kamusal kaynaklarla kurulan bu santraller, Beşli Çete olarak anılan sermaye gruplarına (Limak, IC İçtaş vb.) adeta peşkeş çekildi. Özel sermayenin elinde bu tesisler birer kâr ve ölüm makinesine dönüştü.

İşte Akbelen Ormanı’nda İkizköylü kadınların yürüttüğü tarihsel direniş, tam da bu yağma düzeninin kalbine vurulan bir neşterdir. Akbelen, Karl Marx’ın Kapital’de tanımladığı mülksüzleştirme yoluyla birikim mekanizmasının, yani halkın ortak mülklerinin devlete dayanılarak sermayeye transfer edilmesinin en çıplak halidir. Burjuva devleti; kolluk kuvvetlerini ve yargıyı köylünün değil, doğayı zehirleyen enerji tekellerinin emrine vererek kimin temsilcisi olduğunu açıkça göstermiştir.

Kızılbük’te yükselen Sinpaş inşaat pervasızlığı da bu zincirin bir parçasıdır. Milli park sınırları içerisinde yürütülen bu proje, Henri Lefebvre’in "Mekânın Üretimi" tezinde belirttiği gibi, sermayenin krizlerini aşmak için mekânı metalaştırmasının, paralı hale getirmesinin ve halkı kendi yaşadığı kentte mekânsal bir sürgüne uğratmasının belgesidir.

Turizm Prekaryası ve İki Emekli Arasındaki Diyalektik Uçurum

Sera yoldaşın konuşmasında altını çizdiği en can yakıcı konulardan biri de turizm sektöründeki sömürü ile halkın içine itildiği sefalet arasındaki çelişkidir.

Pırıltılı otellerin mutfaklarında, çamaşırhanelerinde günde 12-14 saat mevsimlik, sigortasız ve asgari ücrete mahkûm çalıştırılan genç turizm emekçileri, başkalarının tatilini üretirken kendi yaşamını tüketmektedir.

Bunun tam karşısında duran diğer gerçeklik ise kendi vatandaşımızın tatil hakkının gasp edilmesidir:

Euro veya Dolar bazında maaş alan Batılı bir emekli Ege’nin en lüks koylarında sefa sürerken; ömrünü bu ülkenin üretimine vermiş Türkiye emeklisi market önlerinde ucuz gıda kuyruğuna girmekte, evinden dışarı adım atamamaktadır. Bu durum, emperyalist hiyerarşinin ve ucuz emek politikasının vardığı en acımasız noktadır.

Burjuva / İdealist Söylem	Diyalektik Materyalist Sınıf Gerçekliği
"Ege Turizmi Ülkeye Döviz Kazandırıyor"	Esnek, sigortasız, mevsimlik kölelik; elde edilen dövizin ise sermaye tekellerine akması.
"Termik Santraller Enerji İhtiyacı İçindir"	Kamusal kaynakların özelleştirilerek çeteleşmiş sermayenin kâr transferine dönüştürülmesi.
"Sürdürülebilir ve Yeşil Turizm"	Sinpaş örneğindeki gibi, milli parkların ve koruma alanlarının betonlaşmaya açılması.
"Turizm Cenneti Türkiye"	Kendi ülkesinde bir gün dahi tatil yapamayan yerli emekçiler ve sömürülen turizm prekaryası.

Edilgen Birer Seyirci Değil, Tarihin Öznesi Olacağız: ÖrgütLENİN!

Genç yoldaşlar,

Sera Kadıgil yoldaşın Marmaris’te verdiği en samimi, en yürekten ve en tarihsel mesaj şuydu: Karamsarlığı ve umutsuzluğu reddediyoruz; çünkü tek başımıza çaresiz, örgütlüyken güçlüyüz!

Günümüz kapitalizmi bizleri evlerimize hapsetmek, ekran başında yalnızlaştırmak ve "Sistem çok güçlü, senin elinden bir şey gelmez" yalanına inandırmak ister. Bu, egemen sınıfın bizi felç etmek için kullandığı bir uyuşturucudur.

Oysa o meydanı dolduran irade gösterdi ki, yalnız değiliz. Yalnızlığın ve çaresizliğin ilacı, yan yana durmak ve omuz omuza mücadele etmektir.

Sera yoldaşın çağrısı son derece açık, kucaklayıcı ve nettir:

Adı ister Türkiye İşçi Partisi (TİP) olsun, ister Emek Partisi (EMEP), ister bir devrimci öğrenci hareketi, bir işçi sendikası ya da bir ekoloji platformu... Neresi olursa olsun; kendinizi nerede rahat, üretken ve mücadele içinde hissedecekseniz gidin ve DERHAL ÖRGÜTLENİN!

Neden mi?

• Bireysel Tepki Yetersizdir: Tek başımıza ne Sinpaş’ın buldozerlerini durdurabiliriz ne Akbelen’deki ağaçlara sarılabiliriz ne de otellerdeki, fabrikalardaki sömürüyü engelleyebiliriz. Bireysel öfke, örgütlü bir yapıya dönüşmediği sürece buharlaşır.

• Tarihsel Öznellik: Hayata etken birer insan olarak katılmak; edilgen bir izleyici, kitle iletişim araçlarının uyuşturduğu birer nesne olmaktan çıkıp tarihin öznesi haline gelmektir. Tarihi, kendi kaderini ellerine alan örgütlü kitleler yazar.

• Dayanışma Yaşatır: Bizi parçalayan, yarıştıran ve yalnızlaştıran bu sisteme karşı en büyük sığınağımız ve silahımız sınıf dayanışmasıdır.

Şimdi Elimizi Taşın Altına Koyma Zamanı!

Marmaris’in yağmalanan koylarından Akbelen’in direnen zeytinliklerine, tütünü elinden alınmış Ege köylerinden otellerde sömürülen genç turizm işçilerine kadar bu memleket bizden görev bekliyor.

Sermaye düzeninin memleketi bir yağma alanına çevirmesine daha fazla seyirci kalmayalım. Umut gökten zembille inmeyecek; umut bizim birleşen ellerimizde, örgütlü irademizdedir.

Edilgenliği, ertelemeciliği ve karamsarlığı arkamızda bırakalım. Kendimize, yoldaşlığımıza ve sınıfımıza olan inancımızla hareket edelim.

En yakın devrimci mevziye, en yakın örgütlü yapıya adım atalım.

Hadi gelin, hep birlikte ÖRGÜTLENELİM ve hayatı değiştirelim!

Yaşasın Örgütlü Mücadelemiz, Yaşasın Sosyalizm!