Cömert Paket, Sessiz Masa: Canva'daki İşten Çıkarmalar Bize Ne Anlatıyor?

Avustralyalı tasarım platformu Canva, 3 Kasım 2026'da çalışanlarının yüzde 22'sini, yani 1.271 kişiyi etkileyen bir "yeniden yapılanma" açıkladı. Bir kısmı işten çıkarılıyor, bir kısmının rolü değişiyor, bir kısmından Sidney'e taşınması isteniyor. Şirket kaç kişinin doğrudan işini kaybedeceğini açıklamadı. CEO Melanie Perkins bunu şirketin on üç yıllık tarihindeki "en zor an" diye anlattı. İş dünyası basını ise hikayeyi büyük ölçüde tazminat paketinin cömertliği üzerinden konuştu.

Biz başka bir soru soralım: Yılda 4 milyar dolar gelir üreten, 265 milyon kullanıcısı olan, yapay zekayı ürününün kalbine yerleştiren bir şirket neden beşte bir kadrosunu gözden çıkarıyor? Ve bu bize yapay zeka çağında emeğin nereye gittiği hakkında ne söylüyor?

---

Önce Özet: On Tez

1. Kriz büyümede, fatura emekte. Canva on yılda ilk kez büyüme yavaşlaması yaşadı ve 2026 gelir büyüme tahminini yüzde 30'dan yüzde 20'ye indirdi. Bu bir iflas değil, kar beklentisinin aşağı çekilmesi. Ama düzeltme kalemi işçi kadrosu oldu.
2. Yapay zeka ucuz emek değil, pahalı sabit sermayedir. Canva'nın kendi açıklamasına göre yapay zeka görevlerinin maliyeti beklenenden çok yüksek çıktı. Hesaplama (compute) faturası şiştikçe sermaye, maliyeti dengelemenin yolunu en kolay kısılabilen kalemde, ücrette arıyor.
3. Canva bir "ara tekel". Kendi alanında hakim, ama sınır modellerin (frontier models) sahiplerine bağımlı. OpenAI, Google ve Anthropic hem tedarikçisi hem rakibi. Tekeller zincirinde aşağıdaki halka, yukarıdakine rant öder, sıkışınca işçisini sıkar.
4. Kendi rakibini eğitmek. Canva, Anthropic'in mayısta çıkardığı ve tasarım sektörünü sarsan Claude Design'ın geliştirilmesine yardımcı olduğunu söylüyor. Platform sermayesi birbirinin verisinden ve emeğinden beslenir; sonunda büyük balık küçüğü yer.
5. Canva önce tasarımcıyı şablonlaştırdı, şimdi sıra kendi işçisinde. On yıl boyunca grafik tasarım emeğini sürükle-bırak şablonlara çeviren şirket, şimdi aynı vasıfsızlaştırma mantığını kendi uzmanlarına uyguluyor: "Dar uzmanlıkları geniş rollerde birleştirmek."
6. "Küçük ve güçlendirilmiş ekipler" iş yoğunlaşmasının adıdır. Yönetim katmanlarının azaltılması ve rollerin genişletilmesi, kalan işçiye aynı ücretle daha çok iş demektir.
7. Ofise dönüş ve Sidney'e taşınma, gizli işten çıkarmadır. Ailesini, ülkesini bırakıp taşınamayan işçi "kendi isteğiyle" ayrılır. Uzaktan çalışmanın geri alınması aynı zamanda denetimin geri alınmasıdır.
8. Cömert paket gerçektir, ama ihsandır, hak değildir. Altı aylık maaş, sağlık sigortası, 10 bin dolarlık hibe işçiler için değerlidir. Ama karar masasında işçi yoktur; paket halka arz öncesi bir itibar yatırımıdır.
9. Tek bir şirket değil, bir dalga. Atlassian, WiseTech, Microsoft, Dropbox, Block... 2026'da 344 teknoloji şirketi 139 binden fazla kişiyi çıkardı. Yapay zeka yatırımının faturası sektör çapında aynı yere kesiliyor.
10. Yanıt örgütlülüktür. Teknolojiyle gelen verim artışının işten çıkarmaya değil çalışma süresinin kısaltılmasına dönüşmesi, ancak örgütlü bilişim ve tasarım emeğinin masaya oturmasıyla mümkündür.

Şimdi bunları tek tek açalım.

---

Ne Oldu? Rakamlarla Canva

Canva 2013'te Perth'te Melanie Perkins, Cliff Obrecht ve Cameron Adams tarafından kuruldu. Basit fikri şuydu: Tasarımı "herkes için" kolaylaştırmak. Bugün 37 ülkede 5.700'den fazla çalışanı var. Şirketin kendi açıkladığı verilere göre 2025 sonunda 265 milyondan fazla aylık aktif kullanıcısı, 31 milyondan fazla ücretli kullanıcısı ve 4 milyar dolar yıllık yinelenen geliri (ARR) vardı. 2017'den beri kar eden, milyar dolarlık girişimler arasında nadir görülen karlı şirketlerden biri.

3 Kasım'da Perkins'in çalışanlara gönderdiği notta öne çıkanlar şunlar (TechCrunch, People Matters, Yahoo Finance):

• 1.271 rol, yani kadronun yüzde 22'si etkileniyor; işten çıkarılacak kişi sayısı ayrıca açıklanmadı.
• "Büyümemiz on yılda ilk kez yavaşladı." "Küçük değişiklikler yetmeyecek." "Canva'yı yeniden kurmalı, küçük ve güçlendirilmiş ekiplerden oluşan köklerimize dönmeliyiz."
• Ürün, Büyüme ve Platform birimleri tek bir ürün örgütünde birleşiyor; yönetim katmanları azaltılıyor; dar uzmanlık rolleri geniş rollerde toplanıyor.
• Sidney birincil operasyon merkezi oluyor; hibrit çalışanlar Ocak 2027'den itibaren haftada 2–3 gün ofiste olacak.
• Ağustosta gelir büyüme tahmini yüzde 30'dan yüzde 20'ye indirilmişti. Perkins'e göre yapay zeka özelliklerine talep beklentiyi aştı, şirket mimariyi yeniden kurmak ve birim maliyeti düşürmek için yayılımı yavaşlattı.
• Erken yatırımcı Blackbird, Canva değerlemesini 42 milyar dolardan 34,9 milyar dolara indirdi; T. Rowe Price ve Franklin Templeton da paylarının değerini düşürdü.

Ayrılan çalışanlara sunulanlar da şöyle: Ülkesinden bağımsız en az altı aylık maaş, son bir yılda gelenler için hisse hak ediş eşiğinin kaldırılması, desteklenen ülkelerde 12 ay sağlık sigortası, kariyer koçluğu, bir yıllık LinkedIn Premium, şirket bilgisayarını alma hakkı ve girişim kurmak isteyenlere şirketin pay almadığı 10 bin dolarlık hibe (Fast Company).

Bir de geriye dönüp bakmak gerekiyor: Mart 2025'te Canva, 12 kişilik teknik yazarlık ekibinin 10'unu çıkarmıştı. Çalışanlar Australian Financial Review'a yöneticilerin kendilerini üretken yapay zeka kullanmaya teşvik ettiğini ve bunun işten çıkarmaya yol açmayacağı güvencesini aldıklarını anlatmıştı. Şirket o zaman da yapay zekayla bağlantıyı reddetmiş, "teknik içerik yazımı işlevimizi evriltiyoruz" demişti.

Bu iki olayı yan yana koyunca bir örüntü görünüyor: Önce küçük bir birimde dene, sonra ölçekle.

---

Yapay Zeka Ucuz Değildir: Sabit Sermayenin Ağırlaşması

Yaygın anlatı şudur: Yapay zeka işi ucuzlatır, şirketler de bu yüzden işçi çıkarır. Canva örneği bu anlatının yarım olduğunu gösteriyor. Canva'nın sorunu yapay zekanın işi çok ucuzlatması değil, yapay zekanın kendisinin çok pahalı olması.

Perkins yatırımcılara açıkça "bir yapay zeka görevini sunmanın ortalama maliyeti çok yüksek" dedi (Fast Company). Üstelik bu trafiğin büyük kısmının ücretsiz kullanıcılardan geldiği tahmin ediliyor. Yani her "sihirli tasarım" tıklaması, birilerinin veri merkezinde dönen GPU'lara ödenen bir fatura.

Marx'ın diliyle söyleyelim: Sermayenin organik bileşimi yükseliyor. Toplam sermaye içinde makineye, enerjiye, hesaplamaya, yani değişmeyen sermayeye giden pay artıyor; ücrete, yani değişen sermayeye giden pay görece azalıyor. Değer yaratan canlı emek olduğu halde, rekabet her sermayedarı makineye daha fazla yatırım yapmaya zorlar. Bu yatırım kar oranı üzerinde baskı yaratır. Sermaye bu baskıyı ilk olarak nereden telafi etmeye çalışır? Pazarlıksız, örgütsüz, en kolay kesilebilen kalemden: işçiden.

Canva'nın 2026'daki hamlesi bu mantığın ders kitabı örneği:

• Yapay zekaya talep patlıyor, hesaplama faturası şişiyor.
• Gelir büyümesi yavaşlıyor, değerleme düşüyor.
• Şirket kendi modeli Craft'ı ve Canva 2.0 mimarisini geliştirerek görev başına maliyeti yüzde 90 düşürdüğünü söylüyor.
• Ve aynı yıl kadronun beşte biri masadan kalkıyor.

Maliyet düşüşünden doğan kazanç kime gidiyor? Çalışma saatlerinin kısalmasına mı, ücretlere mi? Hayır. Değerlemenin toparlanmasına, halka arz hikayesinin cilalanmasına. Kodun Yüzde Kırkı, Kadronun Dörtte Biri yazısında Microsoft için söylediğimiz şey burada da geçerli: Verimlilik artışı bir mülkiyet sorusudur; kime gideceğini teknoloji değil, sınıflar arasındaki güç ilişkisi belirler.

---

Tekeller Zinciri: Ara Tekelin Sıkışması

Canva tasarım platformları arasında devdir. Ama yapay zeka katmanında bir kiracıdır. Kendi modelini geliştirene kadar sınır modelleri başkalarından satın aldı. Bu modellerin sahipleri ise bir yandan Canva'ya hizmet satıyor, öte yandan doğrudan son kullanıcıya tasarım üreten araçlar çıkarıyor:

• ChatGPT ve Gemini, basit komutlarla görsel, sunum ve sosyal medya içeriği üretiyor.
• Anthropic'in Mayıs 2026'da çıkardığı Claude Design, Adobe ve Figma'yı bile şaşırttı. Canva ise bu aracın geliştirilmesine yardımcı olduğunu söylüyor.

Bu, tekelci kapitalizmin bildik bir hareketi: Altyapıyı elinde tutan tekel, o altyapının üzerinde iş yapan şirketlerden önce rant toplar, sonra onların pazarına girer. Amazon'un kendi platformunda satıcıların ürünlerini kopyalaması, Google'ın arama sonuçlarında kendi hizmetlerini öne çıkarması gibi. Özetin Bedeli yazımızda gazetecilik için anlattığımız zincir, burada tasarım için kuruluyor.

Canva'nın kendi modeli Craft'ı geliştirmesi, bu bağımlılıktan kurtulmak için dikey entegrasyon çabasıdır. Leonardo.Ai, Serif/Affinity, Cavalry gibi satın almalar da aynı yönde. Yani Canva bir yandan yukarıdaki tekellere karşı kendi tekelini derinleştiriyor, bir yandan da bu yarışın maliyetini kadrosundan çıkarıyor. Sermayenin merkezileşmesi böyle işler: Küçük sermaye büyüğe yem olmamak için büyümek zorundadır, büyümenin bedelini de kendi işçisine ödetir.

---

Şablonun Diyalektiği: Tasarımcıyı Vasıfsızlaştıran, Kendi İşçisini Vasıfsızlaştırıyor

Canva'nın tarihi, tasarım emeğinin vasıfsızlaştırılmasının tarihidir. Bir grafik tasarımcının yıllarca öğrendiği tipografi, kompozisyon, renk bilgisi şablonlara gömüldü. Pixabay ve Pexels gibi büyük ölçüde gönüllü fotoğrafçıların katkısıyla büyümüş görsel havuzlar satın alındı. Ekim 2025'te profesyonel tasarım paketi Affinity ücretsiz yapıldı; yapay zeka özellikleri ise ücretli Canva aboneliğine bağlandı. Ücretsiz araç, paralı katmana açılan kapıdır.

Bu, Kristalleşmiş Emeğin İsyanı bildirisinde ve Bilişim Emekçisinin El Kılavuzu'nda "zihinsel Taylorizm" dediğimiz şeyin tam karşılığı. Taylor, ustanın kafasındaki bilgiyi alıp yönetimin elindeki talimat kartlarına geçirmişti. Canva tasarımcının kafasındaki bilgiyi alıp şablona, şimdi de modele geçiriyor. Bilgi işçiden ayrılıyor, sermayenin mülkü haline geliyor.

Diyalektiğin ironisi şurada: Bu süreç durmuyor, kendi yaratıcısına dönüyor. Perkins'in "dar uzmanlıkları geniş rollerde birleştiriyoruz" sözü, Canva çalışanlarına aynı mantığın uygulanması demek. Önce teknik yazarlar, sonra mühendisler dokümantasyonu "sahiplenecek"; önce uzman tasarımcı, sonra "her şeyi biraz yapan" ürün işçisi. Yazılım Mühendisliğinin Sonu mu, Zanaatın Gaspı mı? yazısında anlattığımız gibi, yazılımcının rolü üretimden denetime kayıyor; denetleyen işçi ise hem daha az sayıda hem daha yoğun çalışan hem de daha kolay değiştirilebilir bir işçi oluyor.

---

Kurumsal Dilin Sınıfsal Tercümesi

Perkins'in notu, teknoloji şirketlerinin işten çıkarma dilinin iyi bir örneği. Sıcak, samimi, duygusal. Ama her cümlenin bir de öteki yüzü var.

Şirketin dili	Sınıfsal anlamı
"Canva'yı yeniden kurmalıyız"	Kadroyu yeniden fiyatlandırıyoruz
"Küçük ve güçlendirilmiş ekipler"	Daha az kişi, aynı iş; kalan işçide iş yoğunlaşması
"Dar uzmanlıkları geniş rollerde birleştirmek"	Vasıfsızlaştırma ve çok işlevlilik; tek ücrete birkaç iş
"Yönetim katmanlarını azaltmak"	Denetimin yapay zeka araçlarına ve ölçüm panellerine devri
"Sidney birincil merkezimiz olacak"	Taşınamayanı ayrılmaya zorlamak; sessiz küçülmenin yolu
"Yüz yüze iş birliği" / ofise dönüş	Uzaktan çalışmanın kazandırdığı özerkliğin geri alınması
"Tarihimizin en zor kararı"	Kararın sahibi biz, bedelin sahibi siz
"Cömert destek paketi"	İtibar yatırımı; halka arz öncesi marka koruması
"Büyüme yavaşladı"	Kar beklentisi düştü; hissedar beklentisi ücretin önüne geçti

Dikkat edin: Notta yapay zeka işten çıkarmaların nedeni olarak hiç yazılmıyor. 2025'teki teknik yazar kesintisinde de yazılmamıştı. Ama bütün bağlam yapay zeka: maliyeti, rekabeti, ürün mimarisi. İşten çıkarmayı yapay zekaya bağlamamak, şirketin hem kullanıcıyı (yapay zeka ürünlerimizi alın) hem işçiyi (yapay zeka sizin düşmanınız değil) aynı anda ikna etme çabasıdır. Teknoloji kötü görünmemeli, karar da kişisel bir trajedi gibi görünmeli. Oysa ortada ne teknolojinin doğası ne de bir CEO'nun kişisel acısı var; ortada sermaye birikiminin zorunlulukları var.

---

"Ne Kadar Cömert" Tartışması Üzerine

İş dünyası basınında ve LinkedIn'de en çok paylaşılan cümle şuydu: "Bu yıl birçok şirket işten çıkarma yapacak. Çok azı bunu böyle yapacak."

Önce dürüst olalım: Altı aylık maaş, bir yıl sağlık sigortası, hisse hakkının korunması birçok ülkenin yasal asgarisinin çok üstünde. Türkiye'de bir işçinin aldığı ihbar ve kıdem tazminatıyla kıyaslandığında, hele hiç tazminat alamayan güvencesiz bilişim çalışanının durumuyla kıyaslandığında, bu paket işçiler için önemli bir güvencedir. Bunu küçümsemek, işten çıkarılan bir insanın birkaç aylık nefes alanını küçümsemek olur.

Ama sorulması gereken soru paketin büyüklüğü değil, kararın kimde olduğudur:

• 1.271 kişinin geleceğini etkileyen karar, o kişilerin hiçbirinin oy vermediği bir masada alındı.
• Paket bir hak olarak kazanılmadı; şirketin takdirine bağlı bir ihsan olarak verildi. Bugün cömert olan, yarın piyasa koşulları kötüleşince cimri olabilir.
• Paketin cömertliği, işten çıkarmanın kendisini sorgulanamaz kıldı. Tartışma "neden" sorusundan "nasıl" sorusuna kaydı.
• Halka arz hazırlığındaki bir şirket için itibar bir varlık kalemidir. Paket, işten çıkarma haberini "iyi şirket" hikayesine çeviren bir halkla ilişkiler yatırımıdır.

Bir de kurucuların hayırseverliğine değinelim. Perkins ve Obrecht servetlerinin önemli bir bölümünü bağışlayacaklarını açıkladılar; Canva GiveDirectly üzerinden Malawi'ye 50 milyon dolar aktardı, 100 milyon dolar daha taahhüt etti. Bunun iyi niyetle yapıldığından şüphe etmeye gerek yok. Ama hayırseverlik, artı değerin nasıl dağıtılacağına mülk sahiplerinin karar verdiği bir düzenin ahlaki yüzüdür. Aynı kişiler bir hafta Malawi'deki yoksula para dağıtıp ertesi hafta beşte bir kadrolarını çıkarabilir. Çelişki kişilerde değil, sistemde: İyi kapitalist olmak mümkündür, ama kapitalist olmaktan çıkmadan sermayenin yasalarından muaf olmak mümkün değildir.

---

Tek Şirket Değil, Bir Dalga

Canva'yı ayrı bir vaka gibi okumak yanıltıcı olur. 2026 yılı teknoloji sektöründe aynı örüntünün tekrarlandığı bir yıl:

• Atlassian martta 1.600 kişiyi çıkardı; WiseTech 2.000 kişilik kesinti açıkladı.
• Microsoft yaklaşık 60 bin çalışana "gönüllü ayrılma" teklif etti ve hissesi açıklama günü yükseldi.
• SUSE, Squarespace, Dropbox, Block da son dönemde kesinti açıkladı.
• Layoffs.fyi verilerine göre 2026'da 344 teknoloji şirketi 139.004 kişiyi işten çıkardı.

Ortak nokta şu: Hepsi yapay zekaya yoğun yatırım yapıyor, hepsi bu yatırımın maliyetini ve "verimlilik" anlatısını kadro kesintisiyle dengeliyor. Haftalık dizimizin son sayısının alt başlığını boşuna "Hesaplama Rekorda, Kadro Kapıda" koymadık. Balon mu, Borç mu? yazısında sorduğumuz soru burada somutlaşıyor: Balon şişerken kazananlar belli; patlasa da patlamasa da faturayı ödeyenler de belli.

---

Türkiye'den Bakınca

Canva Türkiye'de çok yaygın: Öğretmenler, KOBİ'ler, dernekler, sosyal medya yöneticileri, serbest çalışan tasarımcılar. Bu işten çıkarmaların bizim için üç anlamı var:

Birincisi, tasarım emeğinin fiyatı. Canva ve onu izleyen yapay zeka araçları, Türkiye'de zaten düşük ücretle ve güvencesiz çalışan grafik tasarımcıların, ajans çalışanlarının, serbest çalışanların emeğini değersizleştiriyor. "Canva'da yaparız" cümlesi, bir tasarımcının ücret pazarlığında en sık duyduğu cümle haline geldi. Şimdi aynı baskı Canva'nın kendi çalışanlarına döndü. Bu bize şunu söylüyor: Aracın sahibi olmayan herkes, aracın büyüklüğünden bağımsız olarak aynı sınıfın üyesidir.

İkincisi, beyaz yakanın örgütsüzlüğü. Beyaz Yakalının Sefaleti yazısında anlattığımız tablo Avustralya'da da Türkiye'de de aynı: Bilişim ve tasarım emekçisi kendini işçi olarak görmediği sürece, işten çıkarma kararı "üzücü ama kaçınılmaz bir iş kararı" olarak kalır. Canva çalışanları cömert bir paket aldılar, çünkü şirket öyle karar verdi. Türkiye'deki bir yazılım ya da tasarım şirketinde aynı karar, çoğu zaman bir Slack mesajı ve yasal asgari tazminatla verilir.

Üçüncüsü, bağımlılık. Kamu kurumları, okullar, sivil toplum örgütleri tasarım ve iletişim işlerini giderek daha çok bu kapalı platformlara emanet ediyor. Bugün ücretsiz olan yarın paralı olur; bugün açık olan veri yarın modeli eğitir. Google Classroom'un Gerçek Sınıfı yazısında okullar için anlattığımız zorunlu müşteri ilişkisi, tasarım araçları için de geçerli.

---

Peki Ne Yapmalı?

Teknolojiye karşı olmak değil, teknolojinin mülkiyetini ve kazancını sorgulamak gerekiyor. Somut görevler:

• Teknoloji maddesi olan toplu sözleşmeler. Yapay zeka araçlarının işyerine girişi, işçi temsilcileriyle önceden müzakere edilmeli; verim artışından doğan kazancın ücrete ve çalışma süresinin kısaltılmasına dönüşmesi sözleşmeye yazılmalı.
• İşten çıkarma öncesi zorunlu danışma ve itiraz hakkı. Toplu işten çıkarmalarda işçi temsilcilerinin gerekçeye, kapsama ve alternatiflere erişimi bir hak olmalı, ihsan değil.
• "Yapay zekaya geç, işin güvende" sözlerinin yazılı hale getirilmesi. Canva'nın teknik yazarlarına verilen sözlü güvence, bir yıl sonra işten çıkarmaya dönüştü. Söz değil sözleşme.
• Bilişim ve tasarım emekçilerinin ortak örgütlenmesi. Kod yazan, tasarım yapan, içerik üreten, proje yöneten herkes aynı işkolunun emekçisidir. Örgütlenme 2.0 modelinde anlattığımız ağ tipi örgütlenme, dağınık ve uzaktan çalışan bu kesim için bir yol gösterir.
• Serbest çalışan tasarımcıların dayanışma ağları. Asgari ücret tarifeleri, ortak sözleşme şablonları, ödeme takibi; tek başına pazarlık eden tasarımcı her zaman kaybeder.
• Müşterek araçlara yatırım. Penpot, Inkscape, GIMP, Krita, Scribus gibi özgür yazılımlar ve kamusal görsel arşivler, kamu kurumlarında ve okullarda öncelikli olmalı. Bilginin müşterek olduğu yerde, aracın sahibi işçiyi tek taraflı bir kararla kapıya koyamaz.
• Kamu kurumlarının kapalı platform bağımlılığının sorgulanması. Okulların, belediyelerin, derneklerin tasarım ve iletişim işleri için hangi platforma, hangi koşulla, hangi veriyi teslim ettiği açıkça tartışılmalı.

---

Sevgili Genç Yoldaşlar

Canva'nın hikayesi bize çok eski bir şeyi yeni bir dille anlatıyor. "Tasarımı herkes için kolaylaştırmak" gerçekten güzel bir fikirdi. Milyonlarca insan ilk afişini, ilk sunumunu, ilk davetiyesini onunla yaptı. Ama o güzel fikir, bir şirketin mülkü olarak büyüdükçe, sermayenin yasalarına tabi oldu: Önce tasarımcının bilgisi şablona çevrildi, sonra şablon modele, sonra modelin faturası işçiye kesildi.

Burada kötü bir CEO, açgözlü bir yönetim aramayın. Melanie Perkins'in gerçekten üzüldüğüne inanabilirsiniz; paketin gerçekten cömert olduğunu kabul edebilirsiniz. Mesele kişilerin iyiliği ya da kötülüğü değil. Mesele, 1.271 kişinin hayatını etkileyen bir kararın, o insanların hiçbir söz hakkı olmadan, hissedar beklentisi ve hesaplama maliyeti tablosuna bakılarak verilebilmesi.

Yapay zeka ne kurtarıcıdır ne düşman. Bir aletin kime hizmet ettiğini, kimin elinde olduğu, kimin denetiminde olduğu ve kimin yararına çalıştığı belirler. Bugün bu aletin faturası işçiye, kazancı hissedara gidiyorsa, bunu değiştirecek olan da teknoloji değil, örgütlü emektir.

Makine yeni, zincir eski. Zinciri kıracak olan da yine eskisi gibi: birlikte durmak.

---