Kars'tan Partiye Bir Ömür: Yavuz Yıldırımtürk'ü Uğurlarken
Hür Kalemler'den Halkın Kurtuluşu'na, Bir Kuşağın Sınıf Bilinci ve Bize Bıraktığı Ödev

Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu'nun (THKO) ilk kurucu kadrolarından Yavuz Yıldırımtürk (21 Haziran 1942 – 15 Kasım 2026), 15 Kasım gecesi Almanya'nın Köln kentinde kaldırıldığı hastanede, 84 yaşında hayatını kaybetti. Uzun yıllardır üyesi olduğu DİDF Köln, onu "değerli yoldaşımız" diye anarak yas tutuyor.
Veda duyurusu: DİDF'in duyurusuna göre Yıldırımtürk'ü anmak ve Ankara Karşıyaka Mezarlığı'na uğurlamak için 19 Kasım 2026 Perşembe günü saat 18.00'de Köln'deki AKM'de bir veda töreni düzenlenecek. Adres: Alpenrosenweg 6, 50769 Köln. Duyuruda Ankara'daki defin tarihi ve saati belirtilmedi.
Bu yazı bir yas metni olduğu kadar bir devir teslim metnidir. Çünkü bir komünisti anmanın en doğru yolu, onun yaşamını bir kahramanlık destanına çevirmek değil, o yaşamın hangi tarihsel ihtiyaca yanıt verdiğini, hangi soruyu sorduğunu ve bize hangi işi yarım bıraktığını açıkça söylemektir.
Önce Kısaca
- Kars'tan çıktı. Kars gençliği arasındaki ilk somut düşünsel hareket, Yavuz Yıldırımtürk ve arkadaşlarının çıkardığı Hür Kalemler gazetesiyle başlamıştı. Taşranın, sınır şehrinin, yoksul Doğu'nun aklını yazıyla örgütlemeye çalışan bir gençti.
- Üç devrimci kardeşin en büyüğüydü. 21 Haziran 1942'de doğdu. Ondan sonra gelen kardeşi Metin Yıldırımtürk, Ankara'daki THKO ana davasında Deniz Gezmişlerle birlikte yargılandı ve idam cezası aldı; en küçükleri Mustafa Yıldırımtürk Halkın Kurtuluşu'nun yazı işleri müdürlerinden oldu, 1988 Metris firarına katıldı ve bugün İzler adlı anı kitabıyla o yılların tanıklığını yapıyor.
- Örgütün "İhtiyar"ı, "Teori"siydi. Yoldaşları ona "İhtiyar", "Teori" ve "Azeri" derdi. 1970'lerde örgütün en yaşlı üyesiydi; Niğde Cezaevi'nde hareketin teorik yazılarının çoğunu o kaleme aldı.
- 68 kuşağının içinden geldi. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Fikir Kulübü üyesiydi; Devrimci Doğu Kültür Ocakları çevresinden gençlerle birlikte Deniz Gezmiş ve Cihan Alptekin'in yanında yer aldı, THKO'nun ilk eylemlerinin içindeydi.
- 12 Mart'ın zindanından çıktı, dersini çıkardı. Maltepe Askeri Cezaevi'nde yattı, İstanbul THKO davasından yargılandı. 12 Mart yenilgisinden sonra, silahlı öncü anlayışının eleştirisiyle işçi sınıfı partisi fikrine yönelen kadroların başında yer aldı.
- Bir partinin kurucusuydu. 1976'da çıkmaya başlayan Halkın Kurtuluşu gazetesi etrafında örgütlenen hareketin Merkez Komitesi sekreteryasında yer aldı; Türkiye Devrimci Komünist Partisi'nin (TDKP) programını ve tüzüğünü hazırlayan dört kişiden biriydi ve 1980 başındaki kuruluş kongresinin delegeleri arasındaydı.
- Sürgünde de mücadeleyi bırakmadı. 12 Eylül'den sonra bir süre Türkiye'de illegal koşullarda yaşadı, ardından Almanya'ya sığınma başvurusunda bulundu. Köln'de DİDF bünyesinde Türkiye kökenli işçiler arasında örgütlenmeyi sürdürdü; Denizleri anma etkinliklerinde ve 1968 hareketi üzerine toplantılarda konuşmacı oldu. Sosyalizme ve Marksizm-Leninizme olan inancını hayatının sonuna kadar korudu.
- Kalemi son yıllara kadar bırakmadı. Teorik yazıları ve makaleleri Halkın Kurtuluşu, Parti Bayrağı ve Özgürlük Dünyası'nda yayımlandı. Yakın zamana kadar THKO'dan TDKP'ye uzanan sürecin tartışmalarını ele alan ve 12 Eylül'ü Türkiye kapitalizminin işçi sınıfına karşı gerçekleştirdiği bir sınıf darbesi olarak çözümleyen yazılar kaleme aldı.
Türkiye için değeri tek cümleyle şudur: Yavuz Yıldırımtürk, 71 devrimciliğinin yürekliliğini işçi sınıfı partisi fikriyle birleştirmeye çalışan, "kahraman öncü"den "örgütlü sınıf"a geçişin kurucu kuşağındandı.
Kars: Sınır Şehrinde Bir Kalem
Yıldırımtürk ailesi Karslıydı. 1971 THKO iddianamesi kardeşi Metin'i Kars'ın Ortakapı Mahallesi'nde nüfusa kayıtlı, ilkokul mezunu bir çiftçi olarak tanıtıyordu. Bu kuru resmi satır bile çok şey anlatır: Bu kuşağın devrimcileri yalnızca büyük şehirlerin üniversite amfilerinden çıkmadı; Doğu'nun yoksul ve unutulmuş kasabalarından, toprakla uğraşan ailelerin çocuklarından da çıktı.
1960'ların Kars'ı, Türkiye kapitalizminin "geri bıraktığı" bir yerdi. Toprak ağalığıyla devlet bürokrasisinin iç içe geçtiği, sınır boyunun askeri gölgesinin her şeye düştüğü bir şehir. Milliyet gazetesinin 1980'de yayımladığı bir dizide, Kars gençliği arasındaki ilk somut düşünsel hareketin Yavuz Yıldırımtürk ve arkadaşlarının çıkardığı Hür Kalemler gazetesiyle başladığı yazılıyordu.
Bu ayrıntı önemlidir, genç yoldaşlar. Devrimci yaşam çoğu zaman bir silahla değil, bir gazeteyle başlar. Önce düşünceyi kâğıda dökmek, sonra o kâğıdı elden ele dolaştırmak, sonra o elleri bir araya getirmek. Lenin'in İskra'sından bugünkü bloglarımıza kadar, örgüt önce bir yayın etrafında kurulur. Kars'taki bir avuç gencin gazetesi, tam da bu yüzden, bir devrimci yaşamın ilk ilmeğidir.
Kardeşi Mustafa Yıldırımtürk'ün anılarında da o yılların Kars'ı canlıdır: kuru temizlemeci, garson, demirci, fotoğrafçı, keresteci, sosyalist olduğu için öğretmenlikten atılan hoca… Türkiye İşçi Partisi çevresinde bir araya gelen bu küçük emekçi dünyası, MİT'in örgütlediği sivil faşist saldırılara karşı kendini savunmak zorunda kalmıştı. Yavuz Yıldırımtürk'ün siyasal bilinci bu sınıfsal dokunun içinde biçimlendi.
68: Fikir Kulüplerinden THKO'ya
Yavuz Yıldırımtürk İstanbul'a, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne geldiğinde Türkiye'nin gençliği hızla radikalleşiyordu. Hukuk Fakültesi Fikir Kulübü'nün üyesi olarak Fikir Kulüpleri Federasyonu'ndan Dev-Genç'e uzanan o büyük dalganın içindeydi.
Bu dönemin en ilginç birleşmelerinden biri, Doğu'dan gelen gençlerle Deniz Gezmiş çevresinin buluşmasıdır. Deniz Gezmiş ve Cihan Alptekin, Ömer Ayna, Avni Gökoğlu, Yavuz Yıldırımtürk, Zerruh Vakıfahmetoğlu gibi Devrimci Doğu Kültür Ocakları çevresinden gençlerle birleşmişti. Yani THKO yalnızca "Türk solu"nun değil, Kürt ve Doğulu yoksul gençliğin de ortak örgütüydü. Ezilen halkların kardeşliği burada bir slogan olarak değil, aynı örgütün içinde aynı riski paylaşan insanlar olarak vardı.
Yavuz Yıldırımtürk, THKO'nun ilk eylemlerinde Cihan Alptekin, Alpaslan Özdoğan, Nahit Tören ve İbrahim Öztaş ile birlikte yer aldı. Kardeşi Metin ise Sinan Cemgil önderliğindeki kır gerillası girişiminin içindeydi.
12 Mart 1971 muhtırasıyla gelen baskı, bu kuşağı darağaçlarına, Nurhak'a, Kızıldere'ye ve zindanlara savurdu. Kardeşler ayrı zindanlara düştü: Yavuz Yıldırımtürk İstanbul THKO davasından yargılanarak Maltepe Askeri Cezaevi'nde, Metin ise THKO ana davasından yargılanarak Ankara'da, Mamak'ta yattı. En küçükleri Mustafa, iki ağabeyini sık sık ziyaret ederken İstanbul ve Ankara grupları arasında cezaevleri üzerinden haberleşmeyi sağladığını anlatır. Mamak ziyaretlerinde Deniz, Yusuf ve Hüseyin'le de görüştüğünü, onların yaşamlarının son sekiz ayında devrime ve sosyalizme bağlılıklarına tanık olduğunu yazar.
Düşünün, genç yoldaşlar: Bir aile, oğullarından birini İstanbul'da, diğerini Ankara'da askeri cezaevinde ziyaret ediyor. En küçük kardeş iki şehir arasında gidip gelirken yalnızca bir kardeş değil, iki zindan arasında yoldaşların sesini taşıyan bir haberci oluyor; Ankara'da ise az ötede idamı beklenen üç genç duruyor. Bu, bir ailenin değil bir halkın, bir kuşağın ortak yazgısıdır.
Zindandan Çıkan Soru: Kahraman Öncü mü, Örgütlü Sınıf mı?
12 Mart'ın ardından ortaya çıkan asıl mesele yalnızca askerî yenilgi değil, siyasal ve örgütsel bir soruydu. Bir avuç yürekli gencin silahlı eylemi kitleleri harekete geçirmeye yetmiş miydi? Hayır. Peki neden?
Yavuz Yıldırımtürk'ün tarihteki asıl yeri tam bu sorunun yanıtında belirir. Mustafa Yalçıner ve Metin Güngörmüş'le birlikte, THKO'nun yapısını eleştirerek Halkın Kurtuluşu'na ve oradan TDKP'ye giden süreci başlatan kadrolardan biri oldu.
Bu eleştirinin özü şuydu: Devrimi bir öncü grubun yürekliliği yapamaz; devrimi örgütlü işçi sınıfı yapar. Silah, sınıfın örgütlülüğünün yerine geçemez. Önce fabrikada, mahallede, okulda, köyde sınıfın kendi örgütlerini kurmak; sonra bu örgütleri bir partide birleştirmek gerekir. Bu, 71'in yürekliliğini inkâr etmek değil, o yürekliliği daha sağlam bir zemine oturtmaktı.
Bugünün koşulları farklı olsa da eylem ile kalıcı örgüt arasındaki ilişkiyi Meydan Yetmez, Meydanı Taşıyacak Örgüt Gerek yazısında da tartışmıştık: Bir araya gelen öfkenin, eylemden sonra da sürecek ortak bir çalışmaya dönüşmesi gerekir.
Halkın Kurtuluşu'nun benimsediği slogan bu yönelimi özetliyordu: "İşçilerin ve Köylülerin Bağımsız ve Demokratik Türkiyesi İçin İleri!" Hareket, Arnavutluk Emek Partisi ve Çin Komünist Partisi çizgisini benimsedi ve güçlü bir örgütlülük yarattı; 1956 sonrasında Sovyetler Birliği'nde yaşanan revizyonizme karşı, Lenin ve Stalin döneminin devrimci birikimini savunan uluslararası çizginin Türkiye'deki temsilcilerinden biri oldu.
İhtiyar ve Teori: Niğde'de Yazılan Sayfalar
Yoldaşlarının ona taktığı adlar, bir insanın örgüt içindeki yerini çoğu zaman resmi unvanlardan daha iyi anlatır. Yavuz Yıldırımtürk'e "İhtiyar" diyorlardı, çünkü 1970'lerde örgütün en yaşlı üyesiydi. Yirmili yaşlarındaki gençlerin kurduğu, gençlerin taşıdığı bir hareketin içinde, 1942 doğumlu bir devrimci gerçekten de "ihtiyar" sayılırdı. "Azeri" diyorlardı, Kars'ın Azerbaycan Türkü ailelerinden birinden geldiği için. Ve "Teori" diyorlardı. Bu üçüncü ad, onun hareketteki asıl işlevini özetler.
12 Mart sonrasında Niğde Cezaevi'nde, THKO geleneğini sürdüren kadroların önemli bir bölümü bir arada kaldı. Kaynaklarda Mustafa Yalçıner, Yavuz Yıldırımtürk ve Aydın Çubukçu gibi isimlerin oluşturduğu bu çevre "Niğde grubu" olarak anılır. 71 hareketinin hesaplaşması, yani silahlı öncü anlayışının eleştirisi ve işçi sınıfı partisi fikrine geçişin teorik zemini büyük ölçüde bu duvarların ardında kuruldu. Bu dönemin teorik yazılarının çoğunu Yavuz Yıldırımtürk kaleme aldı.
Bu ayrıntı genç yoldaşlar için çok öğreticidir. Bir hareketin yürekliliği sokakta, cesareti eylemde görünür; ama yönü masada, kâğıdın üzerinde, sabırla ve tartışarak belirlenir. Deniz Gezmişlerin idamından sonra geriye kalanların "şimdi ne yapacağız?" sorusuna verdiği yanıt, bir cezaevi koğuşunda, kalemle ve inatla yazıldı. Lenin'in deyişiyle, devrimci teori olmadan devrimci hareket olmaz. "Teori" lakabı bu yüzden bir övgüdür: Yenilginin ardından düşünmeyi bırakmayan, düşündüğünü de örgütün ortak malı hâline getiren bir insanın adıdır.
Halkın Kurtuluşu: Bir Gazeteden Bir Partiye
Kars'ta bir gazeteyle başlayan yol, İstanbul'da yine bir gazeteyle devam etti. Haftalık Halkın Kurtuluşu gazetesi 2 Şubat 1976'da yayın hayatına başladı ve 12 Şubat 1980'e kadar aralıksız 193 sayı çıktı. Hareket bu gazetenin adıyla anıldı, onun etrafında toplandı, onunla taban buldu.
1970'lerin sonu ve 1980, Türkiye'nin en çalkantılı dönemlerindendi: 1 Mayıs 1977 katliamı, Maraş, Çorum, faşist çetelerin kurşunları, grevler, işgaller, direnişler. Yıldırımtürk ailesi bu yılların bedelini de ağır ödedi: Yavuz'un kardeşi Metin Yıldırımtürk 19 Kasım 1978'de Gaziosmanpaşa'daki evinde alnından tek kurşunla vurulmuş hâlde bulundu; Halkın Kurtuluşu onun ölümünü "Bir yoldaşı daha kaybettik" başlığıyla duyurdu. Ölümünün koşulları bugün de tartışmalıdır. En küçük kardeş Mustafa ise gazetenin sorumlu müdürü olarak hakkında art arda tutuklama kararları çıkarılan bir yayın emekçisiydi.
Bu koşullarda Yavuz Yıldırımtürk, hareketin önder kadrosu içindeydi. Ercan Çınar Öztürk, Metin Güngörmüş ve Mustafa Yalçıner'le birlikte Merkez Komitesi sekreteryasını oluşturdu; bu sekreterya TDKP'nin kuruluş hazırlıklarını yürüttü, parti programını ve tüzüğünü hazırladı. Kuruluş kongresi 1980 şubatının başında İzmir'de, 19 delegenin katılımıyla toplandı ve Yavuz Yıldırımtürk bu delegeler arasındaydı.
Yedi ay sonra 12 Eylül geldi. Parti, darbeden sonra tümüyle yeniden örgütlenmek zorunda kaldı; o geleneği sürdürenler daha sonra legal alanda Emek Partisi etrafında toplandı.
Köln: Sürgünde Süren Mücadele
12 Eylül darbesinden sonra Yavuz Yıldırımtürk bir süre Türkiye'de illegal koşullarda yaşadı; ardından Almanya'ya sığınma başvurusunda bulundu. Ancak sürgün onun için bir emeklilik değil, mücadelenin başka bir cephesiydi. Türkiye'deki siyasal gelişmeleri izleyip yazmayı sürdürürken, Almanya'da yaşayan Türkiye kökenli işçiler arasında örgütlenmeye ve uluslararası ilişkilere özel önem verdi.
Ömrünün büyük bölümünü geçirdiği Köln'de, Almanya'daki Türkiye kökenli göçmen işçilerin demokratik örgütü DİDF'in (Demokratik İşçi Dernekleri Federasyonu) bünyesinde mücadelesini sürdürdü. Denizleri anma etkinliklerinde ve 1968 hareketi üzerine düzenlenen çok sayıda toplantıda konuşmacı oldu; o kuşağın yaşayan tanığı olarak deneyimini yeni kuşaklara aktardı. Teorik yazıları ve makaleleri Halkın Kurtuluşu'nun yanı sıra Parti Bayrağı ve Özgürlük Dünyası dergilerinde yayımlandı. DİDF Köln, Türkçe ve Almanca yayımladığı taziye mesajında onu "değerli yoldaşımız" ve "uzun yıllardır üyemiz" diye andı. Hayatının sonuna kadar sosyalizme ve Marksizm-Leninizme olan inancını korudu.
Bu da bir süreklilik dersidir, genç yoldaşlar. Kars'ta yazıyla başlayan, İstanbul'da gazeteyle ve partiyle süren yol, Köln'de fabrikaların, inşaatların, temizlik işlerinin göçmen emekçileri arasında devam etti. Sürgün, bir devrimcinin örgütten kopması anlamına gelmek zorunda değildir; sınıf nerede çalışıyorsa örgüt de orada kurulur. Almanya'daki Türkiye kökenli işçiler, onun kuşağı için hem bir sığınak hem de yeni bir mücadele alanıydı.
Darbeyi Sınıfla Okumak
Yavuz Yıldırımtürk yalnızca bir örgüt kurucusu değil, bir düşünce emekçisiydi. 12 Eylül üzerine yazdıklarında darbeyi "anarşiyi önleme" masalıyla değil, sınıf ilişkileriyle açıkladı. Ona göre 1960 darbesi, gelişen kapitalizmin ortaya çıkardığı yeni toplumsal ilişkilerin eski siyasal rejimle artık sürdürülemeyeceğinin göstergesiydi; 12 Mart'la başlayan süreç ise faşist generallerin ordu üzerinde tam egemenlik kurmasına ve 27 Mayıs'ın bütün kalıntılarını silmesine yol açtı.
Tezinin omurgası şuydu: 12 Eylül, 1960'tan 1980'e kadar kapitalist sömürüye karşı ayağa kalkan işçi sınıfına, emekçi halka ve gençliğe karşı yapılmış bir sınıf darbesidir. Darbe, IMF destekli 24 Ocak kararlarının uygulanmasını, toplu işten çıkarmaları, sendikaların ve grevlerin bastırılmasını mümkün kıldı. Ve en önemlisi: Aradan geçen onca yıla rağmen işçiler hâlâ tam sendika, grev ve toplu sözleşme hakkından yoksun olduğu için darbenin ekonomik ve siyasal düzeni sürüyor.
Bu çözümleme, 12 Eylül Dosyası'nda savunduğumuz tezle örtüşür: 12 Eylül bir "dönem" değil, bir düzendir; hesaplaşılmadıkça sürer. Emek Anayasası yazımızda da bu düzenin sendika, grev ve toplu sözleşme haklarına ilişkin hukuki mirasını ve buna karşı önerilerimizi ele almıştık. Yavuz Yıldırımtürk'ün kuşağı bu düzenin bedelini zindanda, işkencede, sürgünde ödedi; ama düzenin adını koymaktan hiç vazgeçmedi.
Kuşaklar Arası Bir Tablo
| O Kuşağın Sorusu | Bugünün Sorusu |
|---|---|
| Kars gibi unutulmuş bir sınır şehrinde aklı nasıl örgütleriz? (Hür Kalemler) | Algoritmanın bölüp dağıttığı bir kamusallıkta aklı nasıl örgütleriz? |
| Bir öncü grubun yürekliliği devrime yeter mi? | Sosyal medyadaki öfke, örgütlü bir sınıfın yerini tutar mı? |
| Türk ve Kürt yoksul gençliği aynı örgütte nasıl birleşir? (THKO–DDKO buluşması) | Parçalanmış işçi sınıfı (kurye, depo, bilişim, fabrika) aynı mücadelede nasıl birleşir? |
| Dağınık gruplar bir işçi sınıfı partisinde nasıl birleşir? (Halkın Kurtuluşu'ndan TDKP'ye) | Grupçuluğa bölünmüş sol, sınıfın ortak eylem birliğinde nasıl buluşur? |
| 12 Eylül kimin darbesiydi? | 12 Eylül düzeni bugün hangi yasalarla, hangi kurumlarla sürüyor? |
Ne Aziz Ne Efsane: Bir Komünisti Doğru Anmak
Bu blogda bir ilkemiz var: İnsanları ne aziz ne cani olarak anlatırız. Bir devrimcinin yaşamı tarihsel bir süreçtir; o sürecin içinde doğru kararlar da vardır, yanlış kararlar da. 1970'lerin sol hareketi, örgütler arası çatışmalardan grupçuluğa kadar ağır hatalar da yaptı ve bu hatalarla olgunlukla hesaplaşmak, o kuşağın bize bıraktığı mirasın bir parçasıdır. Bugün grupçuluğu aşma ve ortak eylem kurma önerilerimizi Kurtuluş Ellerimizde, Birlik Sınıfın Elinde yazısında; eleştiri ve ortak sorumluluğun yoldaşlıktaki yerini ise Yan Yana Durmanın Dört Hâli yazısında tartışmıştık.
Ama bir şeyi açıkça söylemeliyiz: Yavuz Yıldırımtürk'ün kuşağı, Türkiye'de sosyalizm fikrini bir aydın sohbetinden çıkarıp işçi sınıfının örgütlenme sorununa çeviren kuşaktır. "Kim yapacak?" sorusuna "biz, cesur bir avuç insan" yerine "örgütlü işçi sınıfı" yanıtını veren kuşaktır. Bu, Türkiye sol tarihinde geri alınamaz bir sıçramadır.
İlhan Erdost'u anarken kitabın arkasında durmaktan söz etmiştik. Yavuz Yıldırımtürk'ü anarken de örgütün arkasında durmaktan söz etmeliyiz. Kitap da örgüt de tek kişinin değildir; ikisi de bir müşterektir. Onları kuranlar gider, ama kurulan şey, sahip çıkıldığı ölçüde yaşar.
Sevgili Genç Yoldaşlar
Yavuz Yıldırımtürk'ü tanımıyor olabilirsiniz. Adı Deniz Gezmiş kadar bilinmez, yüzü tişörtlere basılmaz. Arkadaşları ona "İhtiyar" ve "Teori" derdi. Bilin ki Denizlerin ipe gittiği günlerde o da 12 Mart'ın zindanlarındaydı; kardeşi Metin ise Mamak'ta onlarla aynı koğuşları paylaşıyordu. Denizlerden sonra "şimdi ne yapacağız?" sorusunu soran, o soruya bir parti programıyla yanıt vermeye çalışan kadrolardandı.
Devrimci tarih yalnızca şehitlerin tarihi değildir. Aynı zamanda yaşamaya devam edenlerin, yenilgiden sonra yeniden örgütlenenlerin, gazete çıkaranların, program yazanların, onlarca yıl kalemini bırakmayanların tarihidir. Ölmek kadar, yenilgiden sonra yaşamaya ve örgütlemeye devam etmek de cesaret ister.
Bugün işçi sınıfı yeniden parçalanmış durumda: Kurye uygulamada, depo işçisi turnikede, bilişim emekçisi ekranın başında, fabrika işçisi sarı sendikanın kıskacında. Ve biz yine aynı soruyla karşı karşıyayız: Bu parçaları kim, nasıl bir araya getirecek? Sınıf Yeniden Masada yazımız, İzmir'deki sınıflar ve siyaset sempozyumundan hareketle bu parçalanmayı ve birlikte örgütlenmenin önündeki soruları ele alıyor. Yavuz Yıldırımtürk'ün kuşağı bu soruya kendi çağının koşullarında yanıt aradı. Bize düşen, aynı soruya kendi çağımızın koşullarında yanıt bulmaktır.
Somut Görevler
- Tanıklığı kayda geçirin. O kuşağın hâlâ yaşayan tanıklarıyla sözlü tarih görüşmeleri yapın; kayıtları açık lisansla paylaşın. Her kaybettiğimiz tanık, kapanan bir arşivdir.
- Okuyun. Mustafa Yıldırımtürk'ün Kor Yayınları'ndan çıkan, üç kardeşin mücadelesini anlatan İzler – Fırtınalı Yıllardan Anılar kitabını, Yavuz Yıldırımtürk'ün 12 Eylül çözümlemesini ve Halkın Kurtuluşu arşivini okuyun; okuma gruplarında tartışın.
- Bir gazete çıkarın. Okulunuzda, iş yerinizde, mahallenizde küçük de olsa bir yayın başlatın. Örgüt önce yayın etrafında kurulur; Kars'ın Hür Kalemler'i bunun kanıtıdır.
- Grupçuluğu aşın. Farklı sol çevrelerden yoldaşlarla ortak eylem birliğini zorlayın; tartışmayı sürdürürken birlikte yürümeyi öğrenin.
- 12 Eylül düzenini teşhir edin. Sendika, grev ve toplu sözleşme hakkını kısıtlayan her yasayı, her uygulamayı tek tek belgeleyin ve görünür kılın.
Sevgili Yoldaşlar,
Kars'ta bir gazeteyle başlayan, Maltepe'nin taş duvarlarından, Ankara ile İstanbul arasında taşınan haberlerden, Niğde'de yazılan teorik sayfalardan, Halkın Kurtuluşu'nun 193 sayısından, İzmir'deki bir evde toplanan 19 delegelik kongreden, Köln'deki işçi derneğinden geçen 84 yıllık bir ömür sona erdi.
Hoşça kal, Yavuz Yıldırımtürk. Bıraktığın soru masamızda duruyor; o soruyu yanıtsız bırakmayacağız.
Kavgamızda yaşıyorsun.
Kaynaklar
- Milliyet, 22 Temmuz 1980, s. 6 (Kars dizisi) — Gaste Arşivi
- Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu — Vikipedi
- Halkın Kurtuluşu — Vikipedi
- Halkın Kurtuluşu 1977 Yılı Sayıları — halkinkurtulusu.net
- 71 Devrimciliğinin Tarihyazımı – I — Teori ve Politika
- 1. THKO İddianamesi — Ankahukuk
- Dev-Gençliler DEHAP İçin Bir Arada — bianet
- Yavuz Yıldırımtürk'ün kaleminden: 12 Eylül Faşist Darbesinin Gerçek Nedenleri — Sol Medya
- Mustafa Yıldırımtürk'ün "İzler" kitabı Gebze'de okuyucuyla buluştu — Gebze Haber
- Mustafa Yıldırımtürk Antalya'da okurlarıyla buluştu — Gazete Münevver
- Popüler Türkiye Solu Sözlüğü — Niğde grubu maddesi
- THKO'nun ilk kadrolarından Yavuz Yıldırımtürk hayatını kaybetti — Evrensel, 16 Kasım 2026
- THKO'nun ilk kadrolarından Yavuz Yıldırımtürk Köln'de hayatını kaybetti — Yeni Hayat, 16 Kasım 2026
- DİDF Köln taziye mesajı ve veda töreni duyurusu (Kasım 2026): doğum ve ölüm tarihleri, dernek üyeliği, Köln'deki tören ve Ankara'daki mezarlık bilgileri
- Yakın tanıklıklar: Kardeşler arasındaki yaş sırası, lakapları ve Niğde Cezaevi'ndeki teorik çalışmaları
- Yavuz Yıldırımtürk: THKO-TDKP-EMEP Sürecindeki Tartışmalar -I- — Sorun Polemik
Bilgi Müşterekleri'nden İlgili Yazılar
- 12 Eylül Dosyası
- Kitabın Arkasında Durmak: İlhan Erdost
- Ekim Devriminin Getirdikleri
- Meydan Yetmez, Meydanı Taşıyacak Örgüt Gerek
- İnsan Hakları Emekle Başlar: Neden Bir Emek Anayasası?
- Kurtuluş Ellerimizde, Birlik Sınıfın Elinde
- Yan Yana Durmanın Dört Hâli
- Sınıf Yeniden Masada
Bu yazı Bilgi Müşterekleri'nin canlı belgelerindendir; CC BY-SA 4.0 lisansıyla paylaşılır. Kaynak göstererek çoğaltabilir, değiştirebilir, paylaşabilirsiniz.









